O ile mnie pamięć nie myli, to ostatni raz w ZOO byłem jeszcze w podstawówce, a to było ładnych kilkanaście lat temu. Od tamtej pory nie było ani czasu, ani okazji żeby się wybrać do jakiegokolwiek ZOO (tym bardziej, że w moim mieście żadnego nie ma). I niestety nie tylko ja całkiem zapomniałem o tak dobrym miejscu do spędzenia wolnego dnia, jakim niewątpliwie jest ZOO.

I prawdę mówiąc specjalnie mnie taki stan rzeczy nie dziwi. Cyrki reklamują się bardzo dobrze, wesołe miasteczka również. Jeszcze lepszą reklamę zapewniają sobie różnego rodzaje festyny i koncerty. A czy widział ktoś kiedyś reklamę ZOO? Bo ja jakoś nie za bardzo.

W jednym z niemieckich ogrodów zoologicznych ktoś na szczęście przejrzał na oczy i wpadł na to, by trochę ten ogród rozreklamować. A musiał to być człowiek niezwykle mądry, bo nie dość, że wpadł na to, żeby ten ogród reklamować, to wymyślił też rewelacyjną formę tej reklamy ;)

Pracownicy ZOO chodzili po mieście z psem przebranym za… zjadającego go krokodyla ;) Do przewidzenia było, że żaden przechodzień nie przejdzie obok takiego widoku obojętnie. Dodatkowo pracownicy rozdawali ludziom ulotki z hasłem „Przyjdź do ZOO, zanim ZOO przyjdzie do Ciebie!”.

Cała kampania reklamowa z udziałem zjadanego psa okazała się bardzo skuteczna, bowiem spowodowała wzrost liczby odwiedzających o ponad 15% w stosunku do poprzedniego miesiąca. I to jest dowód na to, że „reklama dźwignią handlu”. Szczególnie, gdy reklama jest tak oryginalna i kreatywna jak ta!

I skoro już jestem przy tematyce ZOO – szukam chętnych na wypad na Safari ZOO do Świerkocina (pod Gorzowem Wielkopolskim). Cel? Głównym celem jest upolowanie jak największej liczby szwendających się tam zwierząt (aparatem oczywiście;). Jest ktoś zainteresowany? Mam w samochodzie jeszcze 3 wolne miejsca.

Występowanie

Tchórzofretki występują głównie tam, gdzie byśmy ich nie chcieli. Bardzo szybko zadomawiają się wkoszach na śmieci, urządzając je według własnych gustów - choć czasami tego gustu im najzwyczajniej w świecie brakuje. Gdy Fretka nie może znaleźć w pobliżu żadnego śmietnika, osadza się w najbliższejszafce.

Żywienie

Tchórzofretki są drapieżnikami, więc największą przyjemnością jest dla nich polowanie na dziką zdobycz(czasami tej zdobyczy trzeba szukać w lodówce). Gdy w najbliższej okolicy nie ma żadnej dziczyzny, szukają jedzenia w ziemi. Gdy nie uda im się znaleźć nic nawet w ziemi, zadowalają się tym, co da się wycisnąc z tubki. W ostateczności Fretki zadowalają się suchym pokarmem. W przypadku, gdy poszukiwania jedzenia kończą się porażką, Fretki kładą się i czekają, aż jedzenie samo wpadnie dopyszczka.

Usposobienie

Tchórzofretki mają niezwykle łagodne usposobienie. Uwielbiają się wspinać i kopać dziury. Fretki lubią sobie robić kryjówki w różnych dziwnych miejcach (najczęściej są to miejsca o jakimścharakterystycznym zapachu).

Higiena

Chociaż czasami zdarza się, że Fretka nabrudzi (czasami mniej, czasami więcej) tam, gdzie nie powinna, to zawsze stara się po sobie posprzątać (bo Fretki to wielkie czyściochy i uwielbiają sprzątać).

Wychowanie

Są to zwierzęta niezwykle łatwe do oswojenia. Bardzo szybko uczą się różnych rzeczy i potrafią dotrzećwszędzie w poszukiwaniu wiedzy. Fretki są równierz bardzo towarzyskie – praktycznie same zaciągająludzi do zabawy, choć zabawy te nie zawsze kończą się szczęśliwie dla ludzi. Niekiedy ślady po takich zabawach zostają widoczne przez długi czas – ale tu się nie ma czemu zdziwić, bo ulubioną zabawą Fretek jest podgryzanie ludzi swoimi ząbkami. Gdy człowiek nie jest już w stanie bawić się z Fretką, zawsze może dać jej jakąś zabawkę, choć te zbyt długo nie wytrzymują.

Podsumowanie

Jak sam widzisz, Tchórzofretki to niezwykle miłe, czyste i towarzyskie zwierzątka potrzebujące dużomiłości. Fretki doskonale nadają się nawet dla najmłodszych.

I nie jest prawdą to, że każda zabawa z Fretką kończy się na zszywaniu ran – bo czasami wystarczy zwykły plaster z opatrunkiem.

Zobacz też notkę: „Z pamiętnika właściciela fretek…”

Podziękowania

Wszelkie fotografie użyte w artykule zostaly znalezione na stronie http://www.fretki.org.pl.

• godz. 04:28 – Tak – dzisiaj jest niedziela, więc mogłem sobie pospać do południa, ale poczułem, że coś z wilgotnym językiem gryzie mnie w nos. Staram się to coś ignorować, mając nadzieję, że to tylko zły sen.
• godz. 04:33 – Ignorowany potwór, znudzony brakiem reakcji na gryzienie w nos, zainteresował się zabawnymi rzęsami wystającymi z zamkniętej powieki. Tak – ugryzienia w powiekę już tak łatwo zignorować się nie da ;/
• godz. 04:34 – Powoli odzyskuję ostrość widzenia w prawym oku (lewe oko jeszcze śpi). Macham rękoma po pościeli, szukając potwora, który najwidoczniej wystraszył się mojego przeraźliwego wrzasku.
• godz. 04:36 – Zauważam „potwora” siedzącego na dywanie, i patrzącego na mnie z takim wyrazem twarzy, jak by chciał powiedzieć „o co chodzi? dlaczego się obudziłeś?”. Nie mogąc długo się gniewać na tego kochanego freciaka, odwracam głowę i próbuję dalej spać.
• godz. 04:40 – Śpię
• godz. 04:48 – Śni mi się, że leżę na plaży jednej z tropikalnych wysp, a moje ciało jest pieszczone przez panie, trzymające w dłoniach kolorowe, strusie pióra. Gdy te panie zaczęły mnie łaskotać piórami po stopach, od razu się obudziłem. Ale zaraz, zaraz? Skoro się obudziłem, to dlaczego nadal czuję łaskotanie na stopach i udach? No tak – jedna z fretek łasi mi się koło stóp, a druga wlazła mi do nogawki od piżamy ;/
• godz. 04:49 – Po złapaniu obu fretek podjąłem decyzję, że resztę nocy spędzą w klatce (i tak też się stało).
• godz. 04:57 – Zasypiam
• godz. 05:14 – Fretki okazują swoje niezadowolenie, spowodowane zamknięciem w klatce, drapiąc we wszystko, co tylko powoduje jakiś hałas.
• godz. 05:15 – Wynoszę klatkę (wraz z potworami) do pokoju obok.
• godz. 05:20 – Zasypiam spokojnym snem.
• godz. 08:36 – Tata wpada do pokoju i wrzeszczy, żebym zrobił coś z tymi fretkami, bo robią w klatce tyle hałasu, że spać się nie da. Wyciągam je z klatki i wpuszczam do swojego pokoju, zabierając jednocześnie z okolic łóżka wszystko, po czym mogłyby się na to łóżko wdrapać.
• godz. 10:49 – Po kilku godzinach snu, zostaję obudzony promieniami wschodzącego słońca – tak tak – dzień czas zacząć :)
• godz. 10:52 – Ściągam pierwszą nogę z łóżka i próbuję wymacać na ziemi moje kapcie.
• godz. 10:53 – Zaniepokojony niemożnością wymacania kapci, stawiam na ziemi drugą nogę i rozglądam się po pokoju.Po chwilowych oględzinach zauważam kawałek mojego kapcia wystający zza szafy (ciekawe skąd on się tam wziął?).
• godz. 10:57 – Po dłuższych poszukiwaniach drugi z kapci został znaleziony pod łóżkiem.
• godz. 11:02 – Udaje mi się kijem od miotły wydostać drugiego kapcia spod łóżka.
• godz. 11:03 – Idę na śniadanko.
• godz. 11:19 – Wracam do pokoju i… i co widzę? Całe włosie zostało wygryzione z miotły i poroznoszone po calutkim pokoju. Ech…
• godz. 11:41 – Sprzątanie skończone. Czas wygodnie usiąść w fotelu, zrelaksować się i obejrzeć jakiś dobry film. Sięgam ręką po pilota od TV i… pilota nie ma ;/ No tak – jak wczoraj zasypiałem, to położyłem go na dywanie. Poszukiwania czas zacząć…
• godz. 11:42 – Udało się w miarę szybko zlokalizować pilota, który został zaciągnięty do klatki. Niestety pilot został ciężko poraniony – „ktoś” mu wygryzł przycisk Power, Volume +, Memo i AV ;/ No nic – nowe gumki do pilota to kwestia tylko kilku złotych – jak tydzień temu je wymieniałem, to kosztowały 5,99zł (czyli tyle samo, co 3 tygodnie temu).
• godz. 11:43 – Wciskając śrubokręt w dziurę po przycisku Power udaje mi się włączyć telewizor.
• godz. 12:30 – Udało mi się spokojnie obejrzeć mój ulubiony serial. Teraz czas sprawdzić, co ciekawego dziś przyniosła poczta elektroniczna, i co się dzieje na forach dyskusyjnych. Ale zaraz, zaraz – dlaczego kursor na ekranie nie reaguje na ruchy myszką? Pomyślałem, że wtyczka od myszy wypadła z gniazda, jak fretki buszowały gdzieś za kompem, więc ciągnę kabel od myszy. Ale co jest? Dlaczego na końcu kabla nie ma wtyczki? W akcie paniki zaglądam za kompa, a tam w gniazdo myszy jest wsadzona wtyczka, ze zwisającym, dziesięciocentymetrowym, kawałkiem kabla. Po dokładniejszych oględzinach kabla, widać wyraźnie w miejscu jego przerwania ślady ząbków moich ulubieńców. Jako, że dzisiaj jest niedziela, czeka mnie dzień bez myszki…
• godz. 14:05 – Przynoszę do domu myszkę pożyczoną od kolegi. Wciskam wtyczkę w gniazdo PS/2 i odpalam kompa. Kurde – przyniesiona mysza też nie działa! (a 20 minut temu i kolegi ją sprawdzaliśmy i działała)
• godz. 14:21 – Po wykonaniu kilku testów i pomiarów oscyloskopem, dochodzę do wniosku, że przy przegryzaniu kabla od myszy fretki spaliły mi port PS/2. No to jutro będzie trzeba kupic mysz na USB.
• godz. 14:40 – Po kilkunastominutowej zabawie, w poruszanie się po systemie, i po stronach www za pomocą klawiatury, podejmuję decyzję o wyjściu na świeże powietrze w celu zwiedzenia pobliskich lasów na rowerze.
• godz. 14:43 – Wychodzę.
• godz. 14:44 – Wracam po pompkę, bo w tylnym kole mam całkowitego flaka.
• godz. 14:46 – Grr… opona i dętka zostały przegryzione w niewyjaśnionych okolicznościach ;/ Ale ja się tak łatwo nie poddam! Biorę 30zł i idę z rowerem kupić, i wymienić dętkę i oponę.
• godz. 15:23 – Sukces! Wreszcie mogę spokojnie pojeździć!
• godz. 19:12 – Zmęczony i ledwo żyjący wracam do domu. Od drzwi wejściowych idę prosto pod prysznic, żeby zmyć z siebie pot.
• godz. 19:22 – Czyściutki i pachnący wchodzę do pokoju, w którym czeka mnie niezbyt miła niespodzianka… – fretki postanowiły poprzesadzać mi kwiatki (narazie były na etapie wyciągania ich z doniczek) ;/
• godz. 19:38 – Kończę odkurzać i sprzątać ziemię, i idę ponownie pod prysznic.
• godz. 19:51 – Wracam spod prysznica i idę do pokoju. Rozglądam się po pokoju i z niedowierzaniem myślę „chyba nic przez te 13 minut nie nabroiły…„. Nie… – to jest zbyt piękne!
• godz. 19:52 – A jednak to prawda! Nic nie nabroiły! A dlaczego? Bo smacznie sobie zasnęły na mojej poduszce.
• godz. 19:53 – Kładę poduszkę, wraz ze śpiącymi pasażerami na pokładzie, na ziemi. Udało się – nie obudziły się! Chwila spokoju.
• godz. 19:55 – Pochłaniam się w oglądanie TV.
• godz. 23:20 – Wszystkie ciekawe filmy w TV się skończyły, więc postanawiam napisać nową notkę na swoim blogu. Jako, że dzisiejszy dzień obfitował w wiele różnych wydarzeń, przepiszę w notce dzisiejsze wpisy z pamiętnika.
• godz. 23:41 – Powoli zbliżam się do końca pisania notki.
• godz. 23:43 – Fretki przebiegły się po listwie zasilającej i wyłączyły mi kompa ;/ Zaczynam pisać notkę od nowa.
• godz. 0:10 – Publikuję gotową notkę.
• godz. 0:20 – Teraz można już iść spać. Muszę niestety obudzić te dwa szkodniki, żeby odzyskać poduszkę.
• godz. 0:21 – Ech ;/ Jedna z fretek tak się wystraszyła nagłego wybudzenia, że zostawiła na poduszce mokrą plamę ;/ No to dzisiaj czeka mnie noc bez poduszki…
• godz. 0:28 – I ja, i freciaki spokojnie zasypiamy. Ja zasypiam po to, by wypocząć przed jutrzejszymi zajęciami, one po to, by w nocy znowu rozpocząć swoje harce…

Zanim podam linka do strony, muszę uprzedzić o jednym. Mieszkańcy tej klatki są wielkimi śpiochami, i trzeba mieć trochę szczęścia, żeby trafić akurat na moment, w którym te futrzaki nie śpią ;)

Przy klatce zostały umieszczone 2 kamery. Jedna z kamer obejmuje większą część klatki, a druga pokazuje tylko hamak, w którym futrzaki śpią.

Linki do kamery obejmującej całą klatkę:

• film w rozdzielczości 320×240
• film w rozdzielczości 640×480

Linki do kamery nad hamakiem:

• film w rozdzielczości 320×240
• film w rozdzielczości 640×480

Pozdrawiam i życzę miłego podglądania futrzaków ;)

Boćki możecie oglądać pod adresem http://www.bocian.vj.pl/ (strona główna projektu: http://www.pwg.otop.org.pl/ )

Ogólnie projekt jest bardzo pozytywny, i z tego co widzę, już dosyć popularny. Fani tych dwóch boćków zrobili sobie z tego prawdziwe reality show. Na stronie projektu użytkownicy wspólnie wybierają imię dla tej pary bocianów, typują daty złożenia i wyklucia jaj, a także ile jaj złoży w tym roku pani bocianowa i ile wykluje się z nich młodych bocianiątek.

Zachęcam wszystkich serdecznie do obserwowania pary bocianów, a także zabawy w typowanie imion, dat i ilości młodych. Ja osobiście lubię obserwować przyrodę z bliska, więc pewnie dosyć często będę tam zaglądać.

Zainspirowany cudowną pogodą i wszechobecną wiosną, chwyciłem za sprzęt nagrywający i poszedłem na mały spacer do lasu, żeby sprawdzić, co tam w trawie piszczy ;)

Prawdę mówiąc nie udało mi się w trawie nic usłyszeć, ale za to w koronach drzew życie słychać już z daleka. Chcecie dowodu? Posłuchajcie tej krótkiej symfonii ptasich ćwiergotów, a sami się przekonacie:

Pobierz plik orginalny: co_w_trawie_piszczy.mp3 (309kB)

Do nagrania uzyłem mikrofonu kierunkowego o wysokiej czułości, więc nagranie jest trochę zaszumione. Chciałem to nagranie odszumić, ale bez szumów jakoś traciło swój urok (jak to Kasia powiedziała: „bo ten podrasowany to tak jak gdyby w studiu nagrywany„). No, ale jak ktoś by się upierał, że chce posłuchać wersji bez szumów, to znajduje się ono tutaj:

Pobierz plik odszumiony: co_w_trawie_piszczy_c.mp3 (280kB)

Ach… wiosna… aż chce się żyć ;)

Nagrywałem je przez ponad minutę, ale ze względu na to, że nagrały się też spore szumy od wentylatorów w komputerze, to ograniczyłem się do pokazania Wam kilku (dosłownie kilku) sekund, które dosyć ładnie słychać po odfiltrowaniu szumów.

Fretkowe gugu: gugu.mp3

Bo prawda jest taka, że wilk człowieka może zaatakować tylko w obronie własnej. Gdy wilk jest głodny rzadko kiedy atakuje zwierzęta większe od siebie samego.

Pragnę Wam przytoczyć artykuł o przeżyciach profesora Gordona Habra…

Mówiący z wilkami

Wilczyca, rozszarpana przez drut kolczasty leżała martwa na śniegu, a wilk, który żył z nią nieprzerwanie od 10 lat, nie opuszczał jej. Gordon Haber obserwował to wszystko ze swojej kryjówki w lesie.

– Wyraz pyska tego wilka świadczył o tym, jak bardzo cierpiał. Tkwił tam nieruchomy z dwójką młodych, z opuszczoną głową, zwrócony w stronę ciała rozciągniętego na śniegu. Albo wchodził na pobliski pagórek i rozpaczliwie wył godzinami. W końcu poszedł sobie. Ja również.
Po trzech dniach, podczas lotu, sporo oddalonego od tamtego miejsca, słyszę jak pika odbiornik w moim samolocie. Odebrałem sygnał radiowy z obroży jakiegoś wilka. Każę pilotowi zejść na dół. Lądujemy, rozglądam się dookoła i nic. Kopię więc dokładnie w tym miejscu skąd dochodzi najsilniejszy sygnał. I oto spod śniegu wyłania się głowa starej wilczycy z ciągle przyczepioną obrożą. Teraz już wszystko rozumiem: samiec powrócił i odgryzł jej głowę, nie zjadłszy nawet najmniejszego kawałka, mimo, że była zima i musiał być przeraźliwie głodny. I tak nosił tę głowę przy sobie przez trzy dni, jakby to była jego towarzyszka. Grzebał ją i odkopywał. A potem ostatecznie się z nią pożegnał i pochował po raz ostatni. Taki właśnie jest wilk – najinteligentniejsze i jednocześnie najbardziej wrażliwe zwierzę, jakie kiedykolwiek badałem. Nawet najsprytniejszy pies nie jest w stanie dorównać inteligencją przeciętnemu wilkowi.

Mam nadzieję, że ten artykuł, choć w maleńkim stopniu zmieni Wasze nastawienie do tych cudownych zwierząt…