Bo prawda jest taka, że wilk człowieka może zaatakować tylko w obronie własnej. Gdy wilk jest głodny rzadko kiedy atakuje zwierzęta większe od siebie samego.

Pragnę Wam przytoczyć artykuł o przeżyciach profesora Gordona Habra…

Mówiący z wilkami

Wilczyca, rozszarpana przez drut kolczasty leżała martwa na śniegu, a wilk, który żył z nią nieprzerwanie od 10 lat, nie opuszczał jej. Gordon Haber obserwował to wszystko ze swojej kryjówki w lesie.

– Wyraz pyska tego wilka świadczył o tym, jak bardzo cierpiał. Tkwił tam nieruchomy z dwójką młodych, z opuszczoną głową, zwrócony w stronę ciała rozciągniętego na śniegu. Albo wchodził na pobliski pagórek i rozpaczliwie wył godzinami. W końcu poszedł sobie. Ja również.
Po trzech dniach, podczas lotu, sporo oddalonego od tamtego miejsca, słyszę jak pika odbiornik w moim samolocie. Odebrałem sygnał radiowy z obroży jakiegoś wilka. Każę pilotowi zejść na dół. Lądujemy, rozglądam się dookoła i nic. Kopię więc dokładnie w tym miejscu skąd dochodzi najsilniejszy sygnał. I oto spod śniegu wyłania się głowa starej wilczycy z ciągle przyczepioną obrożą. Teraz już wszystko rozumiem: samiec powrócił i odgryzł jej głowę, nie zjadłszy nawet najmniejszego kawałka, mimo, że była zima i musiał być przeraźliwie głodny. I tak nosił tę głowę przy sobie przez trzy dni, jakby to była jego towarzyszka. Grzebał ją i odkopywał. A potem ostatecznie się z nią pożegnał i pochował po raz ostatni. Taki właśnie jest wilk – najinteligentniejsze i jednocześnie najbardziej wrażliwe zwierzę, jakie kiedykolwiek badałem. Nawet najsprytniejszy pies nie jest w stanie dorównać inteligencją przeciętnemu wilkowi.

Mam nadzieję, że ten artykuł, choć w maleńkim stopniu zmieni Wasze nastawienie do tych cudownych zwierząt…