I właśnie takim wynalazkiem stworzonym z potrzeby jest Zigview S2 Digital Viewfinder – cyfrowy przedłużacz wizjera.

Gadżet ten umożliwia wyświetlanie na 2,5-calowym ekraniku tego, co normalnie widzimy w wizjerze aparatu. Sam ekranik można wykręcać we wszystkich kierunkach, a przy użyciu specjalnego przedłużacza można umieścić sam ekranik nawet 30 metrów od aparatu. Zastanawiacie się pewnie po co? Ano po to, że za pomocą takiego wyświetlacza na przedłużaczu też można wyzwalać spust migawki, czy włączyć funkcję robienia zdjęć z określonym interwałem. Takie zastosowanie tego gadżetu na pewno przypadnie do gustu miłośnikom fotografii przyrodniczej. Dodatkowym udogodnieniem jest możliwość włączenia detektora ruchu, który zwolni spust migawki gdy tylko wykryje w kadrze jakikolwiek ruch.

Niestety, ale ta zabaweczka jest jak na razie dosyć droga – w przeliczeniu na naszą walutę wychodzi jakieś 1150zł. No ale bez dwóch zdań gadżet ten na pewno ułatwi życie tym, którzy nie mają najnowszych lustrzanek z funkcją LiveView, czy z pułapką autofocusa.

A może ktoś chciałby mi zrobić prezent na święta? Jeszcze nie jest za późno :D

I czy mi się wydaje, czy ta karta po zrobieniu zdjęcia odpala jakąś aplikację w aparacie?

Jedyne słowo, jakie mi przychodzi do głowy, brzmi NARESZCIE!. Nareszcie na rynku pojawiło się coś, na co czekała większość fotografów na świecie! I to za całkiem przyzwoite pieniądze, bowiem karta Eye-Fi z wbudowaną kartą sieciową o pojemności 2GB kosztuje zaledwie 100$ (czyli przy obecnym kursie walut około 250zł).

Jak widać na załączonym obrazku, karta Eye-Fi nie różni się niczym od zwykłej karty SD. Ale za to w porównaniu do zwykłej katy SD możliwości ma o niebo większe! Eye-Fi po wstępnym skonfigurowaniu w komputerze, może automatycznie wysyłać zrobione przez nas zdjęcia prosto do naszego komputera, bądź do jednego z obsługiwanych serwisów gromadzących zdjęcia:

Już sobie to wyobrażam – siedzę u siebie w mieście na deptaku, robię zdjęcia dzieciakom ganiającym za gołębiami, a fotki lecą prosto do mojego kompa dzięki bezprzewodowej sieci dostępnej dookoła ratusza. Albo robię za fotografa na zakończeniu roku szkolnego w którejś ze szkół, i fotki lecą od razu do laptopa leżącego grzecznie w kantorku. Bez żadnych zmartwień o brak miejsca na karcie, ani o to, że karta może zawieść i stracimy wszystkie zdjęcia.

Według zapewnień producentów Eye-Fi współpracuje bez problemu ze wszystkimi aparatami posiadających slot na karty SD. Jest jednak jedna rzecz, która na pewno zmartwi zawodowych (i tych ambitniejszych amatorskich) fotografów. Eye-Fi będzie potrafił przesłać jedynie pliki JPG. Oczywiście wszystkie inne formaty typu RAW, NEF, i im podobne bez problemu będą zapisywane na karcie (a przypominam, że ma ona 2GB własnej pojemności), ale o ich przesłaniu drogą bezprzewodową możemy jak na razie zapomnieć.

Niemniej jednak, jak ktoś by miał dylemat, co mi kupić na święta, to podpowiadam, że Eye-Fi będzie doskonałym prezentem ;) A lista sklepów, w których jest już dostępny znajduje się tutaj. A jak nikt mi takiego prezentu nie sprawi, to zarzekam się, że kupię go sobie sam (o ile Kasia mnie nie zabije, jak to przeczyta;)

EDIT: Przeczytaj też notatkę Eye-Fi – po wyciągnięciu z pudełka…

A wszystko oczywiście jest zasługą miedzy innymi korporacji Google ;) Ale od początku.

Naukowcy z University of California w San Diego opracowali system pozwalający na kontektową identyfikację przedmiotów (a w zasadzie ich konturów i kolorów) na fotografiach. Bez zagłębiania się w szczegóły można powiedzieć, że rozpoznawanie i identyfikacja przedmiotów odbywa się w trzech etapach:

1. W pierwszym etapie na zdjęciu są wyszukiwane i zaznaczane kontury poszczególnych obiektów. W przykładowej fotografii są to: tenisistka, rakieta, kort tenisowy i piłeczka. I dla nas oczywistym jest, że to jest piłeczka, bo chociaż na tak małym zdjęciu kiepsko ją widać, to podświadomie wiemy, że raczej na pewno nie jest to ani cytryna, ani jabłko, ani pluszowa kaczuszka ;) Jednak dla komputera jest to jak na razie żółty obiekt mogący być zarówno piłką tenisową, jak i cytryną, jabłkiem, czy pluszową maskotką.
2. W drugiej fazie program wyszukuje znalezione obiekty w swojej bazie i dopasowuje do nich różne nazwy. I tak dla tenisistki może przypisać sobie takie słowa, jak np człowiek i kobieta. Dla rakiety mogą to być słowa takie jak rakieta, paletka i rakietka. A dla piłeczki? Piłka, cytryna, jabłko, maskotka, owoc, bułka, itp, itd.
3. W trzeciej fazie próbuje dopasować do siebie wszystkie obiekty pod względem kontekstu. Na czym to polega? Sprawa jest prosta. Korzystając z Google Sets (olbrzymiej bazy danych pokrewnych fraz) program sprawdza które słowa do siebie pasują, a które nie. Słowa kobieta, kort oraz rakieta do siebie pasują, więc program zakłada, że to właśnie te obiekty występują na zdjęciu, a nie na przykład kobieta z rakietą na łące. A co z naszym małym, żółtym obiektem? Mimo tego, że na przykład słowo cytryna jak najbardziej pasuje do słowa kobieta, to jednak w żaden sposób nie jest powiązane ze słowem rakieta i kort.

I właśnie na tej zasadzie działania jest oparty ten algorytm rozpoznawania obiektów na zdjęciach. Dokładniejszy opis działania tego mechanizmu można przeczytać w tym pliku PDF.

Przeczucie mi mówi, że ta technologia bardzo szybko znajdzie zastosowanie we wszelkiego rodzaju wyszukiwarkach oferujących wyszukiwanie grafiki. Na pewno ułatwi też katalogowanie i automatyczne tagowanie swoich zbiorów fotografii. W tej chwili szczytem możliwości takich programów, jak np Picasa, jest wyszukiwanie zdjęć zawierających jakiś konkretny kolor (w Picasie wystarczy wpisać color:green).

Mam tylko nadzieję, że pomysłodawcy nie nałożą na swoje dzieło całej masy patentów uniemożliwiających wykorzystanie tego algorytmu w otwartym oprogramowaniu…

I jeszcze mała prezentacja wyglądu obu korpusów:

Nie ma co – fajne zabaweczki ;) Ale ja na swojego D80 też nie narzekam :) Szczególnie z nowym szkiełkiem :D

Producenci oprogramowania do telefonów komórkowych już dawno wypuścili na rynek aplikacje pozwalające na przesyłanie zrobionych wbudowanym w telefon aparatem zdjęć do takich galerii jak na przykład Flickr. A co z właścicielami normalnych aparatów fotograficznych? Otóż oni są w dalszym ciągu skazani na zapisywanie zrobionych zdjęć na kartach pamięci, które w dalszym ciągu do najtańszych nie należą. Ale czy na pewno?

Już od dłuższego czasu do aparatów Nikona z wyższej półki można dokupić nadajnik WT-2/2A, który pozwala na bezprzewodowe przesłanie zdjęć do komputera.

Ma on jednak dwie wady – współpracuje tylko z aparatem Nikon D2X, oraz kosztuje ponad 3000zł. Te dwa czynniki całkowicie skreślają ten nadajnik z listy ogólnodostępnych dla każdego fotoamatora urządzeń. Poza tym jest duży i mało poręczny, a po zamocowaniu go do aparatu tracimy możliwość założenia Gripa z dodatkowymi akumulatorami.

Przełomem w fotografii może być jednak projekt Eye-fi. Założeniem projektu jest stworzenie karty SD o pojemności 1GB z wbudowaną kartą sieciową WiFi pracującą w standardzie 802.11g

Niestety kilka miesięcy temu projekt został zawieszony w fazie testowej i wszystkie wieści o postępach w tworzeniu tej karty ucichły. Z drugiej jednak strony w dziale „News” na stronie Eye-fi możemy wyczytać, że dwa miesiące temu projekt otrzymał 5,5mln dolarów dofinansowania na dalszy rozwój, więc może jednak projekt nie upadnie, i już za rok, czy dwa lata będzie można kupić taką kartę w każdym sklepie.

Pewne jest jedno – jeżeli ta karta trafi do masowej produkcji, to dla firm produkujących standardowe karty pamięci będzie oznaczało to olbrzymie straty. Bo czy będzie się chciało komuś bawić ze zwykłymi kartami pamięci, skoro będzie miał możliwość bezprzewodowego i automatycznego przesyłania zdjęć do laptopa, drukarki, rzutnika, czy chociażby cyfrowej ramki wiszącej na ścianie? Wątpię ;)

news znaleziony na stronie fotografia 2.0

Ukryty tekst można zobaczyć patrząc na niego przez aparat, kamerę lub przez specjalny wizjer. Jakie to może mieć zastosowanie? Podejrzewam, że ta nowinka znajdzie zastosowanie głównie w obronie praw autorskich. Wyobraźcie sobie zdziwienie faceta, który siedział 2 godziny w kinie nagrywając film, a po powrocie do domu zobaczył ciągnący się przez całą szerokość ekranu napis „Spieprzaj dziadu!”? :D

Oczywiście taka nowinka na pewno znajdzie też zastosowanie w świecie gadżetów. Na ten przykład producenci ubrań już zaczęli eksperymenty z rysunkami ukrytymi na ciuchach:

Zakres zastosowań tego patentu będzie pewnie bardzo szeroki. Napisy w filmach widoczne tylko dla tych, którzy chcą je widzieć, ochrona praw autorskich, nadruki na koszulkach, czy na tłach znajdujących się na scenach koncertowych. A pewnie czas ujawni jeszcze wiele, wiele innych zastosowań.

Pewne jest jedno – technologia kameraflage jest dowodem na to, że cyfrowe urządzenia optyczne już dawno wyprzedziły możliwości ludzkiego oka.

Więcej o tej technologii możecie poczytać tutaj. Pozdrawiam!

Na terenie miasta zostało ustawionych (jak na razie) 11 tablic połączonych razem z autobusami w jedną sieć. Autobusy wysyłają na bieżąco dane z odbiorników GPS do serwera, a ten wysyła informacje do tablic. Dzięki temu tablice wyświetlają precyzyjnie za ile minut dany autobus dojedzie do przystanku.

Tablice i system informacyjny kosztowały w sumie 900 tys. złotych. Pieniądze pochodziły głównie unijnej dotacji na unowocześnienie MZK.

Warto również wspomnieć, ze Zielona Góra jest pierwszym miastem w kraju, posiadający tak nowoczesny system informacyjny komunikacji miejskiej :) Na dniach ma jeszcze zostać uruchomiona strona WWW oraz WAP, na której będzie można sprawdzić dokładny czas przyjazdu autobusu (np z telefonu komórkowego).

No i to już będzie koniec problemów ze spóźniającymi się autobusami. To znaczy częściowy koniec problemów – bo zniknie chociaż ten problem „cholera ile jeszcze muszę czekać na ten autobus?” ;)

Jeżeli jestem już przy temacie naszej komunikacji miejskiej, to muszę też wspomnieć o poprzedniej inwestycji MZK – system monitoringu zamontowany we wszystkich autobusach.

Obraz z kamer jest rejestrowany i archiwizowany. Może wreszcie spadnie odsetetek kradzieży kieszonkowych w autobusach. A na pewno wzrośnie odsetek wykrywalności takich incydentów, i karania sprawców. No i może w końcu autobusy przestaną być dewastowane przez ludzi zwierzęta, które nie wiedzą co ze sobą zrobić.