Na początek kilka kartek okolicznościowych:

Kilka ślubnych karteczek:

W ofercie także zaproszenia, np. takie:

oraz albumy:

Kiedyś próbowałem nawet jej pomagać, ale nie chcecie nawet widzieć co z tego wyszło (a w zasadzie co nie wyszło;) Skoro nie mogę jej pomóc w tworzeniu tych dzieł sztuki, to pomogę chociaż w rozreklamowaniu tychże zdolności ;)

Tak więc oficjalnie ogłaszam wszystkim tu zebranym, że takie kartki, zaproszenia i inne cudaczne laurki można zamówić bezpośrednio u mojej lubej pisząc na adres email justyna@wiecek.biz (lub odzywając się na Jabberze pod takim samym ID).

I żeby nie było, ceny moja Piękna ma naprawdę przystępne. Mogę nawet śmiało powiedzieć, że nawet jak znajdziesz sobie w jakimkolwiek sklepie wymarzone zaproszenia, moja Żona będzie w stanie je wykonać do 30% taniej :D

I na koniec jeszcze jedna kartka, którą Kasia skończyła robić dosłownie kilka minut temu :)

Zdjęcia swoich prac na bieżąco umieszcza na swoim blogu. Serdecznie zapraszamy :)

Więcej zdjęć znajdziecie w mojej galerii Picasa Web Albums (w albumach Sesja ślubna oraz Ślub i wesele). Jak by ktoś chciał wiedzieć, gdzie znaleźliśmy tak genialnego fotografa, to zapraszam na stronę http://thomaszobl.com.

fot. Thomas Zobl

W oko wpadł mi polecany przez Adama blog Staram Się. Na blogu tym studentka architektury za pomocą rysunków przedstawia swoje trudy życia codziennego. I to właśnie jeden z tych rysunków rozbroił mnie na całego, bo pierwsze, co mi przyszło do głowy gdy go zobaczyłem, to „KASIEŃKA!”…

Poniżej przedstawiam wyżej wymieniony rysunek wraz z oryginalnym podpisem autorki:

a to nie takie proste, kiedy wszystkie słodkie produkty w sklepie tak bardzo pragną żeby je kupić…

No jakbym widział moją Kasieńkę! :D Ona po prostu nie umie przejść obojętnie obok regałów ze słodyczami w markecie. Kocham Cię Ty mój słodki Łobuzie!

Kartka docelowa wg naszych zamysłów miała wyglądać mniej więcej tak:

Oczywiście nie dysponowaliśmy tam na miejscu żadnym komputerem, więc chcieliśmy chociaż wywołać u fotografa zwykłą fotkę zrobioną na plaży, i wodoodpornym mazakiem dopisać pozdrowienia. Niby proste i banalne do wykonania, prawda? Nic bardziej mylnego! Kto by pomyślał, że w czasach, w których młodsi użytkownicy aparatów nie wiedzą nawet co to jest klisza, nie będzie można znaleźć zakładu, który mógłby wywołać fotkę z cyfrowej karty!

Po zrobieniu fotki, pełni entuzjazmu wyruszyliśmy w głąb Rewala w poszukiwaniu zakładu foto. Jak na złość jedyny zakład w mieście był zamknięty (i nie wyglądał na taki, który w najbliższym czasie miałby być otwarty). Wpakowaliśmy się więc w samochód i pojechaliśmy do Trzęsacza. Tam niestety też klapa, bo pan mógłby wprawdzie wywołać nam fotkę z cyfraka, ale dopiero na za kilka dni. I w dodatku, jeżeli nie chcielibyśmy zostawiać na całą dobę naszej karty w zakładzie, to musielibyśmy uiścić opłatę w wysokości 10zł za nagranie tej jednej fotki na CD. Podobna sytuacja była w Dziwnowie, Dziwnówku i Międzywodziu.

Postanowiliśmy więc wybrać się w czwartek do Międzyzdrojów. Pomyśleliśmy – takie duże miasto, to na pewno już umieją wywołać fotkę z cyfrówki na poczekaniu. W pierwszym zakładzie jaki znaleźliśmy miły Pan powiedział nam, że nie ma problemu z wywołaniem cyfrowego zdjęcia, i że już za tydzień będzie do odbioru (!). Powoli zaczynaliśmy tracić nadzieję na jakikolwiek sukces w tej sprawie. A nawet powiem, że już prawie całkowicie straciliśmy nadzieję. Prawie, bo ostatnie szanse pokładaliśmy w Kamieniu Pomorskim, który wprawdzie jest kawałek od morza, ale jest największym miastem w okolicy.

W drodze powrotnej do domu zahaczyliśmy więc o Kamień, w którym o dziwo udało się wywołać to zdjęcie w 10 egzemplarzach na poczekaniu. Alleluja! Dopisaliśmy mazakiem pozdrowienia, wsadziliśmy w koperty i wysłaliśmy!

I kto by pomyślał, że są jeszcze w Polsce tak zacofane technicznie regiony? Porażka…

A teraz pewne już jest, że po najbliższej wypłacie stanę się posiadaczem takiej oto termosublimacyjnej drukareczki do zdjęć – Canon Slephy CP720:

To maleństwo potrafi w niecałą minutę wydrukować fotkę o jakości porównywalnej do fotek z zakładu foto (część użytkowników uważa nawet, że ta drukareczka je przewyższa). Całkowity koszt jednego zdjęcia wynosi ~1,05zł, co wcale nie jest dużo, biorąc pod uwagę swobodę czasu i miejsca drukowania. Do wydruku nie potrzebny jest nawet komputer, bo drukarka ma czytnik kart, złącza PictBridge/Direct Print oraz wyświetlacz.

Po prostu miodzio! I więcej nie będzie już stresu związanego z wywoływaniem zdjęć…

I jeszcze jedno – serdecznie przepraszamy wszystkich, którzy nie dostali od nas kartki. Byliśmy naprawdę ostro ograniczeni budżetowo. Na pocieszenie przesyłamy całusy :*:*

Moim zdjęciem doświadczalnym będzie portret Kasi zrobiony kilka dni temu:

Zdjęcia mają tą jedną zasadniczą wadę, że bardzo uwydatniają to, czego na co dzień nie dostrzegamy i nie zwracamy na to uwagi. Mam tutaj na myśli wszelkiego rodzaju strupki, zadrapania, zmarszczki, pieprzyki, pryszcze, itp. W tym tutorialu pokażę, jak można szybko wyretuszować zdjęcie, a co za tym idzie odmłodzić modelkę/modela o ładnych kilka lat.

Pierwszy etap retuszu wykonamy w programie Neat Image (pisałem już o tym programie wczoraj). Otwórzmy więc nasze zdjęcie i w zakładce Device Noise Profile kliknijmy Auto profile. Teraz przejdźmy do zakładki Noise Filter Settings. Tutaj musimy przestawić 2 suwaki Luminance channel. Pierwszy – w sekcji Noise Levels – ustawiamy na +150%, a drugi – w sekcji Noise Reduction Amounts – na 50%. Resztę ustawień zostawimy bez zmian.

Tak przygotowane zdjęcie zapisujemy na dysku, a dalszą obróbkę będziemy kontynuować w Photoshopie.

Porównajmy nasz dotychczasowy efekt ze zdjęciem oryginalnym:

Jak widać, zdjęcie zostało troszkę rozmyte. Dzięki temu udało się zniwelować zmarszczki i wyrównać fakturę skóry. Niestety rozmyte zostało także całe tło, oraz takie szczegóły, jak oczy, płaszcz, włosy, itp. I właśnie teraz te szczegóły odzyskamy. Otwórzmy oba zdjęcia (oryginalne i wygładzone) w Photoshopie:

Teraz, z naszego wygładzonego zdjęcia musimy utworzyć warstwę. Aby to uczynić, wystarczy kliknąć dwa razy myszką na napisie tło w palecie warstw (uwaga – ważne jest, żeby aktywne było okienko ze zdjęciem wygładzonym – tak, jak na screenie). Wyskoczy nam okienko z prośbą o podanie nazwy warstwy – wpiszmy tam np. „Wygładzone”:

Resztę zostawiamy bez zmian i klikamy OK. Nowa warstwa została utworzona (jest widoczna w palecie warstw). Teraz z palety narzędzi wybieramy narzędzie move-tool , chwytamy lewym przyciskiem myszy nasze wygładzone zdjęcie i przeciągamy je nad zdjęcie oryginalne:

Dla niewtajemniczonych postaram sie wyjaśnić, czym jest ta cała warstwa, którą utworzyliśmy i którą właśnie przenieśliśmy nad nasze oryginalne zdjęcie. Warstwę można porównać do kalki technicznej, na której mamy na przykład nasze wygładzone zdjęcie. Kalkę kładziemy na oryginalnym zdjęciu tak, by oba zdjęcia dokładnie się pokrywały, a następnie za pomocą gumki wymażemy z kalki te obszary, które powinny zostać ostre i wyraźne (włosy, płaszcz, tło). Po wymazaniu obszarów, kalka (warstwa) będzie w tych miejscach przezroczysta, i będą widoczne wyraźne detale znajdujące się na zdjęciu, które leży pod kalką (warstwą).

Zróbmy więc to wszystko krok po kroku. Na początek trzeba wyrównać przeniesioną warstwę tak, by dokładnie pokrywała się ze zdjęciem (okienko z rozmytym zdjęciem można już zamknąć, bo więcej już nie będzie potrzebne). Po dokładnym ustawieniu wybieramy z palety narzędzi gumkę . Ważne jest, żeby dobrze dobrać wielkość gumki. Jeżeli gumujemy spory obszar tła, to można spokojnie wybrać gumkę wielkości 50px, natomiast przy gumowaniu biżuterii, pojedynczych kosmyków włosów opadających na czoło, itp., dobrze jest zmniejszyć rozmiar gumki nawet do 4px. Krycie gumki ustawiamy na 35%. Porównując do prawdziwej gumki, ustawieniem tym regulujemy siłę docisku gumki do papieru – przy 100% zetrzemy jednym ruchem całe zdjęcie z kalki, a przy 35% gumowanie będzie następowało stopniowo.

Przed rozpoczęciem gumowania upewnijmy się jeszcze, że w palecie warstw jest aktywna nasza warstwa Wygładzone. Jeżeli tak jest, możemy się zabrać za gumowanie obszarów, które mają być na wynikowym zdjęciu ostre i wyraźne – czyli w zasadzie zostawiamy tylko skórę.

Jeżeli komuś będzie wygodniej, to klikając w palecie warstw na ikonkę oka znajdującą się przy warstwie Tło, możemy schować oryginalne zdjęcie znajdujące się pod spodem. Wtedy będą dobrze widocznie miejsca, które już wygumowaliśmy (w tych miejscach będzie szaro-biała szachownica):

Aby ponownie włączyć oryginalne zdjęcie ze spodu, ponownie klikamy w tym samym miejscu, gdzie była ikonka oka.

Jeżeli uznamy, że efekt już nas zadowala, można przejść do ostatniej czynności – retuszu strupków, pieprzyków, pryszczy, itp. Użyjemy teraz narzędzia pędzel korygujący . Działanie tego pędzla (dla naszych potrzeb) jest banalnie proste. Ustawiamy wielkość pędzla tak, by był troszkę większy od np. pieprzyka, i klikamy na nim. Photoshop powinien zamalować pieprzyka, dobierając odpowiednie kolory z obszarów znajdujących się dookoła niego. Gdyby się tak nie stało, należy się cofnąć o jeden krok (CTRL+Z) i spróbować ponownie (w końcu praktyka czyni mistrza;).

Po skończeniu możemy zapisać zdjęcie na dysku i podziwiać efekty naszej pracy ;)

Zestawienie zdjęcia oryginalnego i wynikowego:

W bardzo podobny sposób „rodzą się” modelki umieszczane na okładkach gazet i bilbordach. Nie wierzycie? Zobaczcie sami! (po zakończeniu całej animacji można sobie dokładnie obejrzeć różnicę między modelką, a powstałym zdjęciem).

Do przygotowania orzechowych świeczek będziemy potrzebowali:

• orzechy włoskie
• podgrzewacze
• świece (najlepiej w kolorze zbliżonym do koloru orzechów)

Na początku rozłupujemy orzechy, starając się robić to tak, by pękały wzdłuż linii zrośnięcia dwóch połówek. Orzechy oczywiście możemy zjeść, a całą resztę wnętrzności orzecha wydłubujemy ze skorupki. Natomiast z podgrzewaczy odzyskamy knoty (które bez problemu można wyciągnąć od spodu (po wyciągnięciu podgrzewacza z tej metalowej obudowy;).

Teraz już możemy przystąpić do produkcji orzechowych świeczek ;) Cały produkcji sprowadza się do zaledwie kilku czynności:

1. wkładamy knot do skorupki
2. zapalamy świecę i kapiemy woskiem do skorupki, pilnując, żeby knot pozostał na środku skorupki w pozycji pionowej (ewentualnie, jeżeli chcemy uzyskać świeczki z białym woskiem, możemy użyć wosku z podgrzewaczy. Sprawa wtedy jest o tyle prostsza, że wystarczy zapalić podgrzewacz, poczekać, aż cały wosk się roztopi, i wtedy tylko go przelać do skorupki).
3. po zalaniu całej skorupki odstawiamy ją na bok i czekamy cierpliwie, aż wosk zastygnie

I to jest właściwie wszystko :) Oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie, by użyć wosku ze świec zapachowych. Życzymy miłej zabawy!

PS – orzechowe świeczki świetnie nadają się do puszczania po wodzie :) Można dzieciom urządzić zabawę w puszczanie zapalonych łódeczek po oczku wodnym, stawie, jeziorku, itp… ;)

Miłość jest uczuciem, które żyje w naszych sercach. Miłość można porównać do czasu… – czas od zawsze był, jest i chociaż ciągle upływa, to nigdy go nie zabraknie, a mimo tego, zawsze chcielibyśmy mieć go więcej. Miłość można też porównać do gruszki… – każdy z nas wie co to jest gruszka i każdy z nas przynajmniej raz w życiu widział, dotknął i zjadł gruszkę… – ale czy ktokolwiek z Was potrafi opisać jej kształt, albo smak? Miłość jest czymś, czego każdy z nas doświadcza, choć niektórzy tego nie dostrzegają…, nie doceniają…, nie potrafią odwzajemnić.

Wiele osób myli miłość z pożądaniem. Czym więc jest miłość? Jak rozpoznać, że to, czego doświadczamy jest właśnie miłością? Miłość jest wtedy, gdy dwoje ludzi potrafi się doskonale zrozumieć nie wypowiedziawszy ani jednego słowa. Miłość jest wtedy, gdy wiemy, że w drugiej osobie jest nasze schronienie. Miłość jest wtedy, gdy chcemy całym sobą żyć dla drugiej osoby. Miłość jest wtedy, kiedy wzajemne relacje między dwojgiem ludzi opierają się na zrozumieniu, na zaufaniu, na cierpliwości… Miłość jest potężna, ale powinna być też wyrozumiała i powinna umieć wybaczać.

Kasieńko – przepraszam za wszystkie moje błędy, za wszystkie zaniedbania…, ale najbardziej przepraszam za to, że czasami zapominam, czym jest miłość. A miłość przecież jest w nas! To ty jesteś moją miłością, to przecież Ty zamieszkałaś w moim sercu… to Ty masz w nim swoje schronienie! Kocham Cię Kruszynko!

Ja… Ty… MY – zawsze, na zawsze…