Ja używam tej ładowarki tylko jako źródło zasilania do mojego HTC Desire, które robi mi za licznik, nawigację, rejestrator tras i odtwarzacz mp3 :) Nie znaczy to jednak, że nie można jej użyć do zasilenia jakiegokolwiek innego urządzenia podpinanego pod USB.

Do zmontowania takiej ładowareczki, oprócz minimum zdolności manualnych, lutownicy i 5 minut wolnego czasu, będziemy potrzebowali:

Akumulator żelowy 6V

Źródłem zasilania w naszej ładowarce będzie akumulator żelowy 6V. Akumulatory te są dostępne w trzech różnych pojemnościach 1.3Ah, 4.5Ah, 7.7Ah, 12Ah. Jeżeli te wartości nic Ci nie mówią, możesz sobie porównać ten najmniejszy akumulator o pojemności 1.3Ah do baterii do telefonu o pojemności 1300mAh – to jest dokładnie taka sama pojemność :)

W swojej ładowarce zastosowałem akumulator o pojemności 4.5Ah, który jest chyba optymalnym środkiem, pomiędzy dosyć dużą pojemnością, a lekkością i małym rozmiarem. Akumulator o tej pojemności powinien spokojnie wytrzymać całodniową wycieczkę. Jeżeli jednak potrzebujesz mieć większy zapas energii, nie ma żadnego problemu – kup sobie pojemniejszy akumulator. Najważniejsze, żeby miał 6V.

Diody prostownicze

Podejrzewam, że większość z Was i tak nie będzie zainteresowana szczegółami, dlatego też je sobie odpuszczę. Powiem tylko, że trzeba udać się do jakiegoś sklepu elektronicznego i kupić dwie diody – 1N4007 i 1N5817 (po jednej sztuce). Łącznie nie powinny one kosztować więcej, jak 1zł ;)

Dzięki tym diodom zbijemy napięcie z 6V do standardowego napięcia na USB, czyli 5V. Oczywiście można by zrobić to samo kilkoma innymi sposobami, ale ten wydaje mi się w tym zastosowaniu najbardziej ergonomiczny.

Przedłużacz USB

Kolejną potrzebną rzeczą jest przedłużacz USB, który można kupić w praktycznie każdym sklepie komputerowym. Utniemy później z niego samo gniazdo USB, które będzie na stałe przyczepione do akumulatora.

DO DZIEŁA!

Na początek musimy sobie przykleić gdzieś do akumulatora gniazdo USB. Ja starałem się wybrać takie miejsce, żeby po wpięciu wtyczki, nie wystawała ona ponad akumulator. Taki sterczący „kikut” mógłby być w przyszłości przyczyną przypadkowego oderwania gniazda od akumulatora.

Przykleiłem sobie od razu kabel prowadząc go do górnej części akumulatora. Zostawiłem tam sobie jakieś 10cm zapasu i odciąłem resztę kabla. Następnie trzeba ściągnąć izolację na długości około 5cm. Jak ktoś nie ma wprawy w posługiwaniu się nożem, lepiej sobie najpierw poćwiczyć na odciętym kawałku kabla ;)

Po tej operacji powinno to wyglądać o tak:

Pod izolacją znajdują się cztery przewody zawinięte w ekran (taka metalowa siateczka). Do zmontowania ładowarki będziemy potrzebowali tylko dwa przewody – czarny i czerwony. Pozostałe przewody można wraz z ekranem wyciąć (są one odpowiedzialne za transmisję danych).

Przyszła teraz pora na przylutowanie do akumulatora zakupionych wcześniej diod. Nie ma żadnej różnicy, do którego bieguna akumulatora (+ czy -) przylutujemy daną diodę. Bardzo ważne jest natomiast to, jak ją przylutujemy :) Zwróćcie uwagę na ten biały paseczek znajdujący się na każdej z diod. Do plusa przylutowujemy diodę stroną bez paseczka, natomiast do minusa stroną z paseczkiem. Jak tutaj się pomylicie, ładowarka nie będzie działać.

Dla jasności pokażę, jak to powinno wyglądać:

Na koniec nie pozostaje nic innego, jak przylutować czerwony kabelek do drugiego końca diody przy lutowanej do plusa, i analogicznie czarnego kabelka do diody przylutowanej do minusa :)

I to wsio! Nasza ładowarka już powinna działać. Ja, ze względów estetycznych założyłem jeszcze na przewody koszulki termokurczliwe (do kupienia w sklepach elektronicznych).

Efekt końcowy prezentuje się następująco:

I na koniec przestawiam jeszcze krótkie video, na którym ładnie widać, jak działa ta ładowareczka:

Na całość wydałem w sumie jakieś 25zł. Ładowareczkę można sobie przyczepić gdzieś na rowerze, nosić w plecaku, lub wrzucić żonie do torebki ;) Wybór miejsca zostawiam już Wam :D

Mam nadzieję, że komuś się ten mój mały howto przyda. Pozdrawiam!

Głównym celem tych testów było sprawdzenie, jak szybko dane urządzenie jest w stanie ustalić swoją pozycję w różnych warunkach. Czas był mierzony od momentu uruchomienia oprogramowania nawigacyjnego do momentu ustalenia swojej dokładnej pozycji.

Przed opublikowaniem wyników testu warto zaznaczyć, z jakim sprzętem mamy do czynienia, bowiem każde z tych trzech urządzeń ma wbudowany inny moduł GPS:

• Nüvifone G60 – jak już wspominałem we wcześniejszych postach, w tym maleństwie jest zaszyty jeden z najlepszych modułów dostępnych na rynku – SirfStar III
• Holux M-215 – w tym zewnętrznym odbiorniku podpinanym przez USB do Netbooka siedzi chipset MTK, który według zapewnień producenta radzi sobie dużo lepiej od kultowego SirfStar III
• HTC Dream – jako, że ta zabawka nie jest tylko odbiornikiem GPS, ale też telefonem z dostępem do internetu, zamontowano w niej wielofunkcyjny chipset firmy Qualcomm

W domu

Pierwszy test przeprowadziłem jeszcze w domu. Mieszkam na osiedlu domków jednorodzinnych i żadne wysokie bloki z sąsiedztwa nie zasłaniają mi nieba, tak więc siedząc przy oknie żadne z urządzeń nie powinno mieć problemów ze złapaniem Fix-a. A oto wyniki tego testu:

1. Holux M-215 – 25 sekund
2. Nüvifone G60 – 38 sekund
3. HTC Dream – 2 minuty i 25 sekund

Jak widać, w tym wypadku zapewnienia producenta odbiornika Holux były prawdziwe :) Zaraz za nim ulokował się Nüvifone i daleko, daaaaleko za nimi mój G1.

W terenie

Kolejny test został przeprowadzony na otwartej przestrzeni. Tutaj wyniki są już do siebie zbliżone i przedstawiają się następująco:

1. Holux M-215 - 9 sekund
2. Nüvifone G60 - 10 sekund
3. HTC Dream - 13 sekund

Kolejność łapania FIX-ów jest taka sama, jak w poprzednim teście, ale jednak różnice są już dużo mniejsze.

Na podziemnym parkingu

Ten test został przeprowadzonym na podziemnym parkingu pod Castoramą ;) Co by dużo nie gadać, przedstawiam wyniki testu:

1. Nüvifone G60 - 33 sekundy
2. Holux M-215 - 48 sekund
3. HTC Dream - przez 10 minut nie udało mu się ustalić swojej pozycji

Tutaj mój G1 odniósł całkowitą porażkę, ale za to Nüvifone G60 wysunął się na prowadzenie.

Podsumowując

Cóż – Nüvifone G60 nie jest może najlepszą nawigacją na rynku, ale z pewnością można powiedzieć, że radzi sobie całkiem dobrze. W porównaniu do Holuxa wypada może troszeczkę gorzej, ale jest to pewnie wina miniaturyzacji. Jednak Holux M-215 ma dużo większą antenę GPS, która na pewno będzie sobie radziła lepiej od małej antenki wciśniętej w obudowę komórki.

O moim G1 nie będę się wypowiadał, bo po prostu szkoda słów… ;p

Pozdrawiam serdecznie!

Na terenie miasta zostało ustawionych (jak na razie) 11 tablic połączonych razem z autobusami w jedną sieć. Autobusy wysyłają na bieżąco dane z odbiorników GPS do serwera, a ten wysyła informacje do tablic. Dzięki temu tablice wyświetlają precyzyjnie za ile minut dany autobus dojedzie do przystanku.

Tablice i system informacyjny kosztowały w sumie 900 tys. złotych. Pieniądze pochodziły głównie unijnej dotacji na unowocześnienie MZK.

Warto również wspomnieć, ze Zielona Góra jest pierwszym miastem w kraju, posiadający tak nowoczesny system informacyjny komunikacji miejskiej :) Na dniach ma jeszcze zostać uruchomiona strona WWW oraz WAP, na której będzie można sprawdzić dokładny czas przyjazdu autobusu (np z telefonu komórkowego).

No i to już będzie koniec problemów ze spóźniającymi się autobusami. To znaczy częściowy koniec problemów – bo zniknie chociaż ten problem „cholera ile jeszcze muszę czekać na ten autobus?” ;)

Jeżeli jestem już przy temacie naszej komunikacji miejskiej, to muszę też wspomnieć o poprzedniej inwestycji MZK – system monitoringu zamontowany we wszystkich autobusach.

Obraz z kamer jest rejestrowany i archiwizowany. Może wreszcie spadnie odsetetek kradzieży kieszonkowych w autobusach. A na pewno wzrośnie odsetek wykrywalności takich incydentów, i karania sprawców. No i może w końcu autobusy przestaną być dewastowane przez ludzi zwierzęta, które nie wiedzą co ze sobą zrobić.