Ramki do zdjęć
Może pamiętacie z dzieciństwa takie śmieszne okulary z kolorowymi szkiełkami (foliami) służące do oglądania trójwymiarowych komiksów? Dzisiaj pokażę Wam, jak można stworzyć takie trójwymiarowe zdjęcie, które będzie można oglądać przez te okulary.
Zanim jednak przejdziemy do robienia trójwymiarowych zdjęć, przydałoby się kilka zdań wyjaśnienia, na jakiej zasadzie to złudzenie optyczne działa. Na początek trzeba sobie uświadomić jedno – gdy na coś patrzymy, to wbrew pozorom nie widzimy jednego obrazu. Zwróćcie uwagę na to, że każde z naszych oczu widzi ciut inny obraz. A bierze się to stąd, że oczy są od siebie oddalone (o około 65mm). Natomiast gdy robimy zdjęcie, mamy do dyspozycji tylko “jedno oko” (jeden obiektyw) przez co fotografie nie są w stanie odzwierciedlić efektu przestrzenności. Ale przecież można nasz mózg nieco oszukać, pokazując mu jednocześnie dwa różne zdjęcia. I na tym się właśnie dzisiaj skupimy.
Mam nadzieję, że część z Was ma chociaż te takie śmieszne tekturowe, czerwono-cyjanowe okularki, bo mogą się przydać dla lepszego zrozumienia dalszej części notki. A więc jeżeli takowe posiadacie, spojrzyjcie przez nie na tan napis:
I co widzicie? Patrząc obojgiem oczu widzicie moje imię i nazwisko, ale gdy przymkniecie prawe oko i będziecie patrzeć tylko przez czerwone szkiełko, zobaczycie już tylko moje imię. Dlaczego tak się dzieje? Sprawa jest prosta – kolorowe szkiełka działają jak filtry. Czerwone szkiełko filtruje z obrazu wszystkie odcienie czerwieni, a cyjanowe filtruje wszystkie kolory niebieskopodobne. Jednym okiem widzimy więc wszystkie kolory prócz czerwonego, a drugim wszystkie prócz niebieskiego. I właśnie to zjawisko jest wykorzystywane przy tworzeniu trójwymiarowych obrazów, bo na jednym zdjęciu można przedstawić każdemu oku dwa różne obrazy (np jeden niebieski, a drugi czerwony).
Teraz się zastanawiam jak napisać dalszą część, żeby za bardzo sprawy nie skomplikować i nie odstraszyć części z Was ;) Otóż teraz trzeba będzie przygotować dwa zdjęcia, które będziemy łączyć w jedną trójwymiarową fotkę. Oczywiście nie mogą to być dwie całkiem przypadkowe fotki – trzeba je zrobić w odpowiedni sposób.
Może zademonstruję to na jakimś przykładzie. A żeby przykładu za daleko nie szukać, zrobię zdjęcie swojego biurka ;) Pierwsze zdjęcie można zrobić bez większego zastanowienia. Ważne jest tylko to, żeby aparat stał na czymś płaskim (krzesło, parapet, murek) lub na statywie. Trzeba też obrać sobie jakiś punkt orientacyjny. Ja za punkt orientacyjny obrałem sobie przycisk POWER na mojej wieży (zaznaczony czerwonym kółkiem) i to właśnie prosto w niego wycelowałem aparat. Zróbmy więc pierwsze “pstryk”:
I to zdjęcie będzie naszym zdjęciem “lewym”. Teraz czas wykonać zdjęcie odpowiadające obrazowi widzianemu przez drugie oko. W tym celu trzeba przesunąć aparat o 65mm w prawo. Po przesunięciu trzeba go obrócić tak, by nasz punkt orientacyjny znowu znalazł się w tym samym miejscu.
Tak wygląda zdjęcie “prawe”:
I dla porównania przedstawię jeszcze prostą animację z tymi dwoma zdjęciami w roli głównej:
A dla tych, którzy mają jakieś wątpliwości, jak należy wykonać te dwa zdjęcia, przygotowałem taki oto schemat:
Łapiecie już o co chodzi? Mam nadzieję, że tak. Teraz pozostało już tylko połączyć te dwa zdjęcia w jedną trójwymiarową fotkę. Na początku miałem pokazywać proces tworzenia takiej fotki w Photoshopie, ale znalazłem świetny (darmowy!) programik, który zrobi to za nas w zaledwie kilka sekund. Program można pobrać tutaj: Images 3D (strona domowa programu leży i kwiczy, dlatego wrzuciłem go do siebie a serwer – mam nadzieję, że Alpha mnie nie zabije;)
Jak widzicie, program jest bardzo prosty:
Jak się łatwo domyślić, musimy teraz załadować do tego programu nasze dwa zdjęcia (lewe i prawe). Oczywiście robimy to klikając “load left picture” i “load right picture”. Po załadowaniu fotek przechodzimy do zakładki Type, w której możemy określić, jakimi okularami dysponujemy. W Polsce najpopularniejsze są okulary czerwono-cyjanowe, więc wybieramy opcję Red/Blue glasses. W sekcji Size wybieramy Full size, żeby nasza fotka wyjściowa była oryginalnych rozmiarów. Teraz możemy już kliknąć przycisk Create, by móc podziwiać pierwsze efekty. Ale to jeszcze nie koniec. Widzimy teraz nasze lewe zdjęcie, ale z czerwonym kanałem wyciągniętym z prawego zdjęcia. Co to da? Teraz nasze lewe oko (patrzące przez czerwone szkiełko) widzi zdjęcie lewe, natomiast prawe oko (patrzące przez cyjanowe szkiełko) widzi zdjęcie lewe.
I na tym moglibyśmy zabawę zakończyć. Ale możemy też jeszcze trochę naszą fotkę dopieścić. Bardzo prawdopodobne jest, że przesuwając aparat w prawo poruszyliśmy go też troszkę w pionie. Aby sprawdzić czy tak się stało wystarczy, że przyjrzymy się naszemu punktowi orientacyjnemu – powinien on stanowić lednolitą część. To znaczy nie powinna z żadnej strony wystawać jego czerwona kopia. Jeżeli jednak tak się stało, musimy przejść do zakładki Align i skorygować położenie fotek tak, żeby uzyskać możliwie jak najlepsze pokrycie punktu orientacyjnego.
Żeby jeszcze bardziej wybajerzyć naszą trójwymiarową fotę przejdźmy do zakładki Filters i kliknijmy dwa razy na filtrze “Edge Enhance”, który uwydatni krawędzie i wyostrzy zdjęcie końcowe.
A tak się prezentuje moje biurko w wersji 3D:
Zdjęcia wykorzystane w notce:
I to wszystko na dziś. Życzę miłej zabawy oraz pomyślnych i “głębokich” zdjęć ;)
Tagi: 3D, fotografia, program, tutorial
Dodano: 25 cze 2007, godz. 04:12
Komentarze: 26
Axles
Agata :)
Agnieszka
alkohq
RSS
Śledzik
Facebook
Vimeo
Last.fm
Jakoś efektu nie bardzo widzę.
Kiedyś znalazłem jedno (tylko!) podobające mi się zdjęcie, które pokazywało faktycznie efekt trójwymiaru. Niestety teraz nie mogę znaleźć.
A nVidia 3D stereo widziałeś?
@JOUKI: a patrzysz przez okularki? ;)
A co do nVidii 3D – słyszałem, ale niestety nie widziałem
Ino rzeczywiście ta Twoja fotka jest imponująca!
Dla tych, którzy zajmują się jeszcze fotografią analogową i chcą uzyskać “trójwymiarowe” zdjęcia przydatne mogą się okazać Beam Splitters (u nas nazywane “przystawki stereo”), chociaż rzadkość ich występowania kwalifikuje je tylko jako ciekawostkę.
Link przykładowy, bo cicho o nich w internecie :P
PS. Wiem, że to abuse komentarzy ale chciałbym się podzielić ostatnim znaleziskiem: serwisem Photography Voter, znajdującym się jeszcze w powijakach tematycznym klonem Digga :)
Czy ja tam widze Nokie3510i ? :)
@ayeo: Nie – to 3100
wg. mnie zepsułeś efekt poprzez obrócenie zdjęcia wynikowego ;)
@Quisto: podmieniłem fotki na normalne. Ale tak czy siak na końcu dałem linki do zdjęć w większym formacie.
przydatne.na pewno wykorzystam np. jako prezent ;)
Możesz mi powiedzieć dlaczego napisałeś że to darmowe a tu mi się pojawia że licencja nie jest darmowa?
Mam też problem z włączeniem tego programu.
dzieki….bardzo dobrze wytlumaczyles tego szukalem….
“dzieki….bardzo dobrze wytlumaczyles tego szukalem….” ja też :-)
Witam Łukasz
Czy moglbys mi wytlumaczyc jak robic ten efekt w photoshopie tpotrzebuje to gdyz mam taki temat pracy licencjackiej i nie bardz wiem jak sie za to zabrac:)
Jesli moglbys napisz mi na email:) cos na ten temat
Dzieki serdeczne
Mi wyszło :)
Muszę najpierw zainwestować w takie okularki. Miałam je, ale wcięło.
Fajnie Ci to wyszło. Bardzo dobry opis i prawidłowe wyjaśnienie. Też uważam, że odległość powiinna wynosić 65mm (bo taki jest najczęściej rozstaw oczu), a widziałem już opisy gdie ktoś kazał krzesunąć się kilka kroków w prawo :) Jednak jest mały problem.
Co z fotografowaniem obiektów w ruchu, lub dzieci?
Chyba wyjściem są 2 aparaty i jednoczesne zdjęcie z 2 kątów, lub jakaś nakładka na obiektyw z systemem luster i filtrów (czerwony, zielony), która od razu na jednym zdjęciu zrobi anaglifa (ciekawe czy jest coś takiego?)
http://photosynth.net/create.aspx
fajna sprawa. niedopracowane i czasochłonne, ale fajny efekt
Bardzo dobry poradnik. Wszystko elegancko wytłumaczone.
Aby pseudo-3d morphing biurka z komputerem był bardziej “przemawiający”, wydaje mi się że trzeba by było, zmniejszyć czas wyświetlania klatek. Szybciej po prostu musiała by się całość “michrać” :) Jeśli ktoś chce poszerzyć swoją wiedzę o stereofotografii oraz innych metodach oglądania stereoskopów, polecam lekturę http://www.foto3d.lotki.pl/.
Też jestem małym hobbystą stereoskopii. I wpadłem na ten sam pomysł. Do robienia zdjęć rzeczom statycznym sposób wystarczający, ruch niestety jest problematyczny. Mam dla Ciebie kilka uwag:
1. Roztaw może być dowolny, im większy tym lepszy efekt 3D. 6.5 cm nie jest żadnym obowiązkiem, normą, ideałem itd. Im większa odległość, to wyrazistsze 3d, ale jednocześnie przy patrzeniu stereskopowym sfotografowane przedmioty wydają się mniejsze. Twojemu biurkowi spokojnie można zrobić zdjęcia w rozstawie 20cm. Natomiast przy robieniu zdjęć w terenie, odległym i dużym przedmiotom np górom, skałom, dolinie dopiero metrowe rozstawy są sensowne (Piotr: dlatego te kroki mają sens). Jakby ktoś próbował, to proponuję na wstępie 2 metry. A najlpiej zrobić kilka par zdjęć z różnym rozstawem i samemu zobaczyć jaki to ma wpływ.
2. Dbanie o idealne ustawienie aparatu nie jest (na szczęście) koniecznością. Ja robię oba zdjęcia z ręki, stojąc, siedząc :). Punkt centralny jest oczywiście istotny i trzeba go obrać. Przy robieniu zdjęć w terenie nie ma warunków na ustawianie aparatu na czymś stabilnym. Mi zrobinie pary zdjeć zajmuje 15sek. :) Wystarczająco szybko i łatwo, aby ok połowa moich fotek byla stereoskopowa
3. Oglądanie fotek przez okulary jest niestety najgorszym sposobem. Z powodu nałożenia dwóch zdjęć na jedno zamazaniu ulegają szczegóły, kolory są przekłamywane a co najgorsze to przedmioty bliskie czerwonemu lub cyjanowemu nie są widziene trójwymiarowo, gdyż są widziene tylko przez jedno oko.
Ja oglądam zdjęcia stereoskopowe techniką cross-eye (zez zbieżny): dwa zdjęcia obok siebie: lewe zdjęcie dla oka prawego i prawe dla oka lewego. Kolory i szczegóły są wiernie odtworzone, a wszystkie kolory są równomiernie widziany przez każde oko. Dlatego efekt 3d jest perfekcyjny i warto tej techniki sie nauczyć: ja spokojnie mogę cały film 2-godzinny tak obejrzeć, a o oczy się nie boję bo to tak jakbym oglądał jakiś przedmiot 3,4 razy blizej oczu zatem w odległości 25, 30 cm. (Chyba nikt sie nie boi patrzeć z takiej odległości :) )
Jest jeszcze technika parallel – zeza rozbieżnego, ale niestety poza moim zasięgiem i większości ludzi. Jest ona lepsza od cross-eye, gdyż mózg niestety do róznicy w obrazach dokłada informację o sposobie patrzenie, gdy robimy zeza zbieżnego mózg oczekuje obrazów bliskich przedmiotów, a tu: góry, doliny :D. Dlatego przy zezie rozbieżnym efekt 3d jest doskonały, a przy zbieżnym jedynie prawie doskonały.
Bardzo dziękuję Łukaszowi za udostępnienie tego programu. Nie wiedziałem że taki istnieje i próbowałem pozmieniać kolory zdjęć w innych programach graficznych i nałożyć na siebie ale ni Chiny to nie wychodzi. Nie za bardzo zgadzam się z kolegą dervih że zdjęcia z zezem rozbieżnym są trudniejsze do obejrzenia, praktycznie nie można zrobić zeza rozbieżnego przynajmniej ja nie spotkałem takiej osoby która umie to zrobić. Musisz tylko zrobić tak aby szerokość zdjęć nie była większa od rozstawu Twoich oczu, następnie musisz patrzeć na nie tak jakby Ci nie zależało na tym aby coś zobaczyć, patrz tak jakbyś patrzył gdzieś daleko poza nie, i nie zwracaj uwagi na ostrość. Po kilkunastu sekundach pojawi się sama, a zdjęcie będzie widać bardzo wyraźnie i bez bólu oczu.
[...] uzyskania efektu trójwymiarowości wykorzystano technikę opisywaną przeze mnie w tym poście. Poniżej możecie zobaczyć dwie fotografie wykonane jedna po drugiej, z małym przesunięciem [...]
Bardzo Ciekawe dzieki za wstawke. Pobawię się w fotografa 3D :P:P
Może ktoś wie jak zrobic mini Galerie???
A co do tego tematu świetny
Czemu ten program Images 3 d nie działa?