Co by się zbędnie nie rozpisywać i nie ścierać literek z klawiatury, zapraszam do dalszej części posta, w którym znajdziecie pokrótce opisane polecane przeze mnie blogi :)

A oto blogi, które moim zdaniem warte są uwagi:

1. Mila’s Daydreams – Blog ten jest w zasadzie bardziej photoblogiem, niż typowym blogiem wypełnionym tekstem. Jednak nie samym czytaniem wywodów naukowych człowiek żyje, tak więc postanowiłem go Wam polecić :) A cała zawartość tego bloga sprowadza się do zdjęć niemowlaków. Ale nie, nie, nie! Nie takich zwykłych zdjęć! Zdjęć wykonanych z wyobraźnią i polotem :D Zobaczcie zresztą sami…
2. Karteczkowe kursy – Drugim polecanym przeze mnie blogiem jest jeden z blogów mojej żony, do prowadzenia którego udało mi się ją namówić :) Znajdziecie na nim szczegółowe kursy tworzenia pięknych, ręcznie robionych kartek, albumów, itp. Istny majstersztyk!
3. Przemelek – Na blogu tym mało jest coś ostatnio ciekawego contentu, jednak przez wzgląd na starsze posty postanowiłem Wam go polecić. Uwielbiałem czytać tworzone przez autora matematyczne potwierdzenia spraw bardzo przyziemnych. Ot chociażby taki post, w którym Przemek naukowo udowodnił, że bardziej opłaca się kupować wiele identycznych par skarpetek ;)
4. Poza schematy – Ten blog jest małą odskocznią od całego świata IT, którym ostatnio żyję. Porusza problemy relacji międzyludzkich, życia, itp. Czytając materiały publikowane na tym blogu naprawdę daje się odczuć, że autorka wie, o czym pisze. I co najważniejsze, robi to z pasją!
5. Druga Droga – I drugi blog powiązany tematycznie z blogiem poleconym kilka pikseli wyżej ;) Bez zbędnego rozpisywania się powiem tylko jedno – polecam :)

I to by było na tyle. Mam nadzieję, że którakolwiek z tych pozycji przypadła Wam do gustu. Chciałbym jednocześnie namówić Was do opublikowania na swoich blogach jeszcze jednego posta związanego z BlogDay. Mam na myśli coś w rodzaju posta After BlogDay, w którym wszyscy blogerzy podzielili by się nowymi blogami, które udało im się odkryć dzięki akcji BlogDay :)

Ja używam tej ładowarki tylko jako źródło zasilania do mojego HTC Desire, które robi mi za licznik, nawigację, rejestrator tras i odtwarzacz mp3 :) Nie znaczy to jednak, że nie można jej użyć do zasilenia jakiegokolwiek innego urządzenia podpinanego pod USB.

Do zmontowania takiej ładowareczki, oprócz minimum zdolności manualnych, lutownicy i 5 minut wolnego czasu, będziemy potrzebowali:

Akumulator żelowy 6V

Źródłem zasilania w naszej ładowarce będzie akumulator żelowy 6V. Akumulatory te są dostępne w trzech różnych pojemnościach 1.3Ah, 4.5Ah, 7.7Ah, 12Ah. Jeżeli te wartości nic Ci nie mówią, możesz sobie porównać ten najmniejszy akumulator o pojemności 1.3Ah do baterii do telefonu o pojemności 1300mAh – to jest dokładnie taka sama pojemność :)

W swojej ładowarce zastosowałem akumulator o pojemności 4.5Ah, który jest chyba optymalnym środkiem, pomiędzy dosyć dużą pojemnością, a lekkością i małym rozmiarem. Akumulator o tej pojemności powinien spokojnie wytrzymać całodniową wycieczkę. Jeżeli jednak potrzebujesz mieć większy zapas energii, nie ma żadnego problemu – kup sobie pojemniejszy akumulator. Najważniejsze, żeby miał 6V.

Diody prostownicze

Podejrzewam, że większość z Was i tak nie będzie zainteresowana szczegółami, dlatego też je sobie odpuszczę. Powiem tylko, że trzeba udać się do jakiegoś sklepu elektronicznego i kupić dwie diody – 1N4007 i 1N5817 (po jednej sztuce). Łącznie nie powinny one kosztować więcej, jak 1zł ;)

Dzięki tym diodom zbijemy napięcie z 6V do standardowego napięcia na USB, czyli 5V. Oczywiście można by zrobić to samo kilkoma innymi sposobami, ale ten wydaje mi się w tym zastosowaniu najbardziej ergonomiczny.

Przedłużacz USB

Kolejną potrzebną rzeczą jest przedłużacz USB, który można kupić w praktycznie każdym sklepie komputerowym. Utniemy później z niego samo gniazdo USB, które będzie na stałe przyczepione do akumulatora.

DO DZIEŁA!

Na początek musimy sobie przykleić gdzieś do akumulatora gniazdo USB. Ja starałem się wybrać takie miejsce, żeby po wpięciu wtyczki, nie wystawała ona ponad akumulator. Taki sterczący „kikut” mógłby być w przyszłości przyczyną przypadkowego oderwania gniazda od akumulatora.

Przykleiłem sobie od razu kabel prowadząc go do górnej części akumulatora. Zostawiłem tam sobie jakieś 10cm zapasu i odciąłem resztę kabla. Następnie trzeba ściągnąć izolację na długości około 5cm. Jak ktoś nie ma wprawy w posługiwaniu się nożem, lepiej sobie najpierw poćwiczyć na odciętym kawałku kabla ;)

Po tej operacji powinno to wyglądać o tak:

Pod izolacją znajdują się cztery przewody zawinięte w ekran (taka metalowa siateczka). Do zmontowania ładowarki będziemy potrzebowali tylko dwa przewody – czarny i czerwony. Pozostałe przewody można wraz z ekranem wyciąć (są one odpowiedzialne za transmisję danych).

Przyszła teraz pora na przylutowanie do akumulatora zakupionych wcześniej diod. Nie ma żadnej różnicy, do którego bieguna akumulatora (+ czy -) przylutujemy daną diodę. Bardzo ważne jest natomiast to, jak ją przylutujemy :) Zwróćcie uwagę na ten biały paseczek znajdujący się na każdej z diod. Do plusa przylutowujemy diodę stroną bez paseczka, natomiast do minusa stroną z paseczkiem. Jak tutaj się pomylicie, ładowarka nie będzie działać.

Dla jasności pokażę, jak to powinno wyglądać:

Na koniec nie pozostaje nic innego, jak przylutować czerwony kabelek do drugiego końca diody przy lutowanej do plusa, i analogicznie czarnego kabelka do diody przylutowanej do minusa :)

I to wsio! Nasza ładowarka już powinna działać. Ja, ze względów estetycznych założyłem jeszcze na przewody koszulki termokurczliwe (do kupienia w sklepach elektronicznych).

Efekt końcowy prezentuje się następująco:

I na koniec przestawiam jeszcze krótkie video, na którym ładnie widać, jak działa ta ładowareczka:

Na całość wydałem w sumie jakieś 25zł. Ładowareczkę można sobie przyczepić gdzieś na rowerze, nosić w plecaku, lub wrzucić żonie do torebki ;) Wybór miejsca zostawiam już Wam :D

Mam nadzieję, że komuś się ten mój mały howto przyda. Pozdrawiam!

Z tego samego powodu od wielu lat jestem wielkim miłośnikiem szant. Uwielbiam delektować się pieśniami wykonanymi a`capella przez kilku facetów. Szkoda tylko, że te naprawdę dobrze zrealizowane kawałki mogę spokojnie policzyć na palcach jednej ręki.

Niestety nigdy nie miałem okazji posłuchać muzyki na jakimś ambitniejszym sprzęcie… aż do teraz :D Nie mając co zrobić z nagłym przypływem gotówki postanowiłem zrealizować swoje odwieczne marzenie i zamieniłem swoje tandetne słuchawki-pchełki kupione za 89zł na nieco bardziej zaawansowany sprzęt. Chcąc pozostać przy okazji w zgodzie z moją najwspanialszą małżonką, która nie przepada za głośną muzyką, z góry skreśliłem wszelkie zestawy kolumnowe i poszedłem w kierunku nausznych słuchawek.

Po kilku tygodniach studiowania for internetowych i zbierania opinii o przyszłym sprzęcie udało mi się wreszcie skompletować pełną listę sprzętu, który bym chciał mieć.

Słuchawki: Sennheiser HD 380 pro

Z wyborem słuchawek miałem największy problem. Brzmienie każdego modelu jest inne (co nie znaczy, że gorsze). Jednemu bardziej podobają się modele podkreślające pewne częstotliwości, inni wolą wierne odwzorowanie tego, co zostało uwiecznione w studiu nagraniowym. Także basy w różnych modelach brzmią inaczej.

Niestety tutaj byłem skazany na strzelanie w ciemno, nie miałem bowiem możliwości przesłuchać żadnego z upatrzonych modeli przed zakupem. Ostatecznie wybór padł na słuchawki Sennheiser HD 380 pro, które wg opinii zamieszczonych na forach cechują się w miarę wiernym odwzorowaniem dźwięku i dużą szczegółowością oddającą nawet najdrobniejsze detale zaszyte w muzyce.

Po kilku dniach używania mogę z czystym sumieniem polecić je innym. Nie mam wprawdzie odniesienia do innych słuchawek, ale z tych jestem w pełni zadowolony i na dzień dzisiejszy ciężko jest mi sobie wyobrazić, żeby coś brzmiało lepiej ;)

Niestety słuchawki tego pokroju wymagają solidnego źródła dźwięku i profanacją byłoby podpięcie ich bezpośrednio pod kartę dźwiękową, czy też wyjście słuchawkowe w jakimś odtwarzaczu CD. Musiałem więc zaopatrzyć się też w jakiś wzmacniacz słuchawkowy…

Wzmacniacz słuchawkowy: Holdegron H1

Tutaj już nie miałem tak wielkich dylematów, jak w przypadku słuchawek. Praktycznie we wszystkich wątkach przewijających się na forach poświęconych audio wszyscy jednomyślnie polecają ręcznie robione wzmacniacze Holdegron. Nie chcąc za bardzo szaleć z kasą zdecydowałem się na podstawowy model Holdegron H1, który, jak na moje potrzeby i wymagania, spisuje się wyśmienicie :)

Gdzie bym nie zaglądał, wzmacniacze Holdegron zgarniają same pozytywne opinie. Podobnie, jak wybrane przeze mnie słuchawki, wzmacniacz ten nie ma tendencji do podkreślania i faworyzowania wybranych częstotliwości, a jego charakterystyka we/wy jest w miarę liniowa.

Również do jakości wykonania nie można się przyczepić. Całość zamknięta jest w małej i zgrabnej aluminiowej obudowie. Co najlepsze – na te wzmacniacze twórca daje dożywotnią gwarancję :)

Mając już na stanie słuchawki i wzmacniacz warte w sumie prawie 1000zł, grzechem byłoby podpinać się do źródła dźwięku kablem kupionym w markecie za 2,99zł. Wbrew pozorom kabel ma kolosalny wpływ na brzmienie muzyki.

Interkonekt: Klotz MY206 z wtykami Amphenol ACPR

Tutaj zdałem się już na opinię Holdegrona i zamówiłem u niego metrowy interkonekt wykonany na bazie kabli Klotz MY206. Mimo, iż producent nazwał ten kabel kablem mikrofonowym, bardzo często jest wykorzystywany właśnie w roli interkonektora łączącego ze sobą różne komponenty zestawów audio.

Holdegron swoje interkonektory zakańcza wysokiej jakości wtykami Amphenol ACPR. Podobnie, jak kabel, sam wtyk też ma dosyć duże znaczenie. Główną rolę odgrywa stop metali, z którego jest wykonany. Wiadomo, że przewodnik przewodnikowi nie równy i każdy ze stopów charakteryzuje się inną konduktancją elektryczną.

No i do szczęścia brakowało mi tylko dobrego źródła dźwięku…

Karta dźwiękowa: Esi Juli@

Już po kilku przeczytanych tematach na forach ograniczyłem wybór karty dźwiękowej do czterech modeli:

1. E-MU Systems 1212m
2. M-Audio Audiophile 2496
3. Esi Juli@
4. Audiotrack Prodigy HD2

Karty te są do siebie bardzo podobne i ciężko było mi zdecydować się na którąkolwiek z nich. Tzn każda z nich została stworzona z myślą o innym zastosowaniu (np. Audiophile 2496 jest typową kartą do recordingu), ale wszystkie spełniają istotne dla mnie warunki – dobry przetwornik potrafiący wypluć sygnał 24-bit/192kHz na wyjścia RCA :)

Przy zakupie zdałem się więc na ślepy los i kupiłem kartę, która jako pierwsza pojawiła się na Alledrogo za rozsądne pieniądze. Już po kilku dniach przeglądania aukcji udało mi się upolować używaną kartę Esi Juli@ :)

Jako ciekawostkę mogę powiedzieć, że jest to karta dwustronna :) Może ona mieć niesymetryczne wyjścia RCA z sygnałem na poziomie -10dB, lub symetryczne gniazda TRS z sygnałem +4dB.

Powiem szczerze, że po raz pierwszy spotkałem się z tego typu rozwiązaniem. Czegoż to ludzie nie wymyślą…

Podsumowując

Cały zakupiony przeze mnie sprzęt był jak najbardziej warty wydanych pieniędzy. Różnica dźwięku jest po prostu kolosalna i nie do opisania. Słuchając muzyki na tym zestawie na nowo zacząłem poznawać wszystkie piosenki, które, jak mi się wydawało, znałem na wylot.

Niestety większość gromadzonej przez lata muzyki mam w formacie mp3, co przy takim sprzęcie jest już niedopuszczalne. Tak to już niestety jest, że im lepszy sprzęt odsłuchowy się posiada, tym więcej szczegółów wyciąga on z muzyki – łącznie ze wszystkimi efektami stratnej kompresji pików mp3. Zmusiło mnie to do poszukiwań nowych kawałków w odchłani internetu…

W sumie ściągnąłem sobie kilkadziesiąt albumów, które teraz muszę spokojnie przesłuchać, żeby móc ostatecznie podjąć decyzję które z nich zasługują na to, żeby zamówić je na CD, a które polecą do kosza. Póki co mam jednego faworyta, którego na pewno zamówię. Jest to album z muzyką w afrykańskich klimatach z ciekawą aranżacją instrumentalną.

Płyta Djin Djin wokalistki Angélique Kidjo powala mnie po prostu na kolana i wywołuje ciarki na plecach…

Cały album jest utrzymany w afrykańskich klimatach z delikatnym dodatkiem POP-u, a sama muzyka emanuje optymizmem. Z czystym sumieniem mogę polecić ten krążek każdemu lubiącemu taką muzykę :) Oczywiście jestem otwarty na wszelkie propozycje albumów z podobną muzyką. Chyba się zakochałem w tych klimatach…

A Ty na jakim sprzęcie słuchasz muzyki?

Po kilku miesiącach pedałowania nieco zmieniłem swoje podejście w kwestii dojazdów rowerem do pracy :)

Nie będę ukrywać – na początku było ciężko. Powiedziałbym nawet, że bardzo ciężko. Po przejechaniu tych ~8,5km dyszałem jak opętany przez jakieś 5 minut, a moja najwspanialsza żona musiała robić mi porządny masaż. Może błędem było to, że od samego początku (kompletnie bez kondycji) bardzo się forsowałem. No cóż – nie umiem jeździć wolno ;) Zawsze miałem tendencję do wykorzystywania maksimum swoich możliwości. Przez swoją głupotę cierpiałem przez pierwsze kilka dni, ale dzięki temu w miarę szybko udało mi się poprawić nieco kondycję.

W drodze do pracy pokonuję około 8,5km, jadąc taką oto trasą:

Postanowiłem wykonać kilka dni temu pewien eksperyment, mający na celu sprawdzenie, ile czasu tracę na dojazdach rowerem w stosunku do poruszania się samochodem. O ile swoje codzienne rowerowe trasy skrupulatnie rejestruję aplikacją My Tracks, którą odpalam w swoim komputerze pokładowym (tyle tylko, że teraz zamiast HTC Era G1 mam HTC Desire), o tyle tej samej trasy przejechanej autem nie miałem zarejestrowanej ani razu. Musiałem się więc poświęcić i jeden raz pojechać do pracy samochodem, żeby mieć jakieś realne pomiary, do których mógłbym się odnieść.

Dla jasności powiem tylko, że obie trasy zostały zarejestrowane na tej samej trasie i o mniej więcej tej samej porze (w godzinach szczytu). Zapis trasy przejechanej rowerem pochodzi z środy, natomiast zapis trasy przejechanej samochodem został zarejestrowany w czwartek. I to by było na tyle, jeżeli chodzi o szczegóły :)

Wyniki tego eksperymentu mocno mnie zaskoczyły. Zobaczcie zresztą sami. Screen po lewej stronie przedstawia trasę przejechaną samochodem, natomiast ten po prawej stronie tą samą trasę przejechaną rowerem:

I co Wy na to? Rowerem dojechałem do pracy o 20 sekund szybciej, niż samochodem :) Wiem, że jest to różnica w granicach błędu statystycznego, ale można wyciągnąć z tego jeden oczywisty wniosek – czas pokonania tej trasy rowerem jest porównywalny do czasu potrzebnego na pokonanie jej samochodem.

Patrząc na średnią prędkość poruszania widać wyraźnie, że samochód miał tutaj sporą przewagę. Jednak jak się spojrzy na średnią prędkość obliczoną ze wszystkimi postojami w korkach i na światłach, rower staje się niepodważalnym liderem :)

Odejmując czas poruszania się, od czasu całej drogi można łatwo policzyć, ile czasu straciłem w korkach. W przypadku samochodu straciłem na stanie w korkach ponad 6 minut. Jadąc rowerem byłem zmuszony zatrzymać się tylko na kilka sekund, czekając na zielone światło :)

Aż strach pomyśleć co będzie, jak nabiorę jeszcze trochę kondycji ;) Na samym początku pokonywałem tą trasę ze średnią prędkością ~16km/h, więc do tej pory poprawiłem swoje osiągi o 42%, co jest moim zdaniem dobrym wynikiem :)

Na pewno wynik ten uda mi się jeszcze poprawić, jak zostanie rozbudowana sieć ścieżek rowerowych w Zielonej Górze. Są już w tym kierunku poczynane pewne kroki i nawet sam biegam z petycjami i zbieram podpisy. Mapka przedstawiająca już istniejące, jak i te zaplanowane ścieżki, wygląda dosyć optymistycznie:

Na tej mapce została też uwzględniona „Zielona Strzała” którą po długich bojach udało się wywalczyć (głównie dzięki petycjom:). Dla niewtajemniczonych powiem tylko, że rowerostrada „Zielona Strzała” będzie ścieżką rowerową biegnącą praktycznie przez całe miasto. Zostanie położona w miejsce torowiska starej kolejki szprotawskiej.

Jak by nie było, będzie bardzo miło. Naprawdę się cieszę, że Zielona Góra idzie pełną parą po tytuł miasta przyjaznego rowerzystom :) Na pewno jeszcze wiele jest do zrobienia, ale wszystko jest na dobrej drodze. Tylko przez to całe rowerowe szaleństwo zaniedbuję ostatnio swojego drugiego bloga ;)

A tymczasem życzę Wam ładnej pogody i ścieżek bez pieszych pałętających się pod kołami. I pamiętajcie – nie ma złej pogody na rower. Są tylko źle ubrani rowerzyści ;)

Pozdrawiam!

Polska Akademia Nauk wraz firmą Bruel & Kjaer przeprowadziły badania, z których jasno wynika, że jazda rowerem po ścieżce wyłożonej kostką brukową jest szkodliwa. Drgania powstające w czasie jazdy kilkukrotnie przekraczają zalecenia Unii Europejskiej. O całym przebiegu badań możecie poczytać sobie tutaj: http://www.gp24.pl/apps/pbcs.dll/article?AID=/20100324/KRAJ/882151963.

Ja pozwolę sobie zacytować tylko jeden fragment przytoczonego artykułu:

Dlaczego więc miasta w Polsce nagminnie stosują kostkę brukową, która jest mniej trwała niż asfalt?

– Argumenty są różne, na przykład to, że jest to nawierzchnia łatworozbieralna, która umożliwia szybki dostęp do instalacji podziemnych – mówi Marek Utkin. – Tymczasem instalacje powinny znajdować się w tak zwanych przepustach połączonych studzienkami, gdzie wymiana instalacji nie wymaga niszczenia nawierzchni.

Skoro Pan Marek tak bardzo się martwi o szybką rozbieralność nawierzchni, to może w drodze dojazdowej do jego domu ściągniemy asfalt i położymy tzw. „kocie łby”? Pan Marek na pewno doceniłby ten gest z naszej strony. A jaka by to była później oszczędność dla miasta? Podczas remontów nie trzeba kuć asfaltu, a po każdej zimie nie trzeba by go łatać. To nie takie głupie!

To co – wychodzimy z inicjatywą społeczną i zaczynamy zbierać podpisy? ;) Niech Panowie w garniturach zobaczą, jak fajnie jeździ się po takiej nawierzchni. A co!

Na zakończenie pokażę Wam jeszcze jeden filmik nagrany przez jednego z rowerzystów poruszających się po ścieżkach rowerowych. Niestety właśnie tak wygląda większość ścieżek w naszym kraju…

Wśród nagrodzonych nie ma lepszych i gorszych. Niewątpliwie jednak kilka zdjęć wymaga mojego komentarza ;)

1. To zdjęcie nadesłane przez Marcina Sobotę zostało moim osobistym faworytem za samą technikę wykonania :)

2. Na zdjęciu, które przysłał nam Tomasz Topa zabrakło wprawdzie karteczki z adresem, ale postanowiliśmy docenić inwencję twórczą i wyróżnić to zdjęcie. Gratisowo Tomasz dostanie od nas pumeks ;)

3. A to jest jedno z nielicznych zdjęć dłoni, których właściciel nie obgryza paznokci ;) Tak trzymaj Mateuszu!

4. Fotka nadesłana przez Piotra Lisowskiego jest wprawdzie troszeczkę niewyraźna, ale już na pierwszy rzut oka widać, że skórę ma zadbaną i różowiutką jak pupcia niemowlęcia ;)

5. Na tym zdjęciu zabrakło wprawdzie karteczki, ale Przemek dosłał zaraz drugie zdjęcie, na którym była karteczka, tak więcj jest usprawiedliwiony :)

6. Matej0s – grunt, to iść z uśmiechem przez życie, no nie? :-)

7. Dłoń, karteczka, załadowana w tle strona… – czego chcieć więcej?

8. Mori, podobnie jak Tomasz Topa, jest leniem, bo nie chciało mu się szukać karteczki. Ale i tak go nagradzamy, bo dłoń ma ładną i zadbaną :)

9. Ręka, jak ręka – grunt, że zadbana :) Kolega boken zdecydowanie łapie się na zestaw kosmetyków. Tylko przestań obgryzać te pazury!

10. Ciekawe, czy kolega Marcin Kopeć bawiąc się w ten teatrzyk cieni próbował zrobi pieska, czy pingwinka? ;)

Wszystkim serdecznie gratulujemy i zachęcamy do udziału w kolejnych konkursach. Zwycięzców proszę o podesłanie na maila adresów do wysyłki.

Pozdrawiam!

Natomiast już jutro oficjalnie ogłoszę wyniki poprzedniego konkursu ogłoszonego na tym blogu, w którym można było zgarnąć 10 zestawów męskich kosmetyków L’Oreal :)

Na koniec przypomnę jeszcze tylko, jak wysłać swoją pracę na konkurs L’Oreal:

1. Na początku trzeba się zarejestrować na stronie Męski Expert.
2. Następnie trzeba udać się na tą stronę i korzystając z zamieszczonego tam formularza przesłać film lub zdjęcie, na którym udało Ci się uwiecznić Twoją walkę o miejsce w łazience. Temat jest dosyć luźny i w zasadzie ogranicza Was tylko i wyłącznie Wasza wyobraźnia. Mogą to być prace przedstawiające walkę o miejsce na półce, jak i o całą łazienkę. Grunt, to w ciekawy sposób pokazać, że łazienka nie jest królestwem kobiet :D

Do boju faceci, do boju!

Panie i Panowie, mam wielki zaszczyt ogłosić początek walki o tygodniowy wyjazd do RPA, w czasie którego będziecie mogli przeżyć mistrzowskie emocje na stadionie Soccer City siedząc w loży VIP, lub pełną gamę produtów Man Expert! Po szczegóły odsyłam do dalszej części posta.

Co trzeba zrobić, aby wziąć udział w konkursie? Od wygranej dzielą Was tylko dwa kroki:

1. Na początku trzeba się zarejestrować na stronie Męski Expert.
2. Następnie trzeba udać się na tą stronę i korzystając z zamieszczonego tam formularza przesłać film lub zdjęcie, na którym udało Ci się uwiecznić Twoją walkę o miejsce w łazience. Temat jest dosyć luźny i w zasadzie ogranicza Was tylko i wyłącznie Wasza wyobraźnia. Mogą to być prace przedstawiające walkę o miejsce na półce, jak i o całą łazienkę. Grunt, to w ciekawy sposób pokazać, że łazienka nie jest królestwem kobiet :D

Prace konkursowe nadesłane przez innych uczestników możecie obejrzeć tutaj: http://www.meskiexpert.pl/galeria :)

No to co? Dobrej zabawy życzę! Oczywiście w komentarzach do tego postu też możecie się pochwalić pracami, które wysłaliście na konkurs :)

Pozdrawiam!

Najważniejszą częścią imprezy jest przejazd uczestników ulicami miasta. Celem akcji jest pokazanie, że rowerzyści to bardzo liczna grupa społeczna, której argumenty muszą być poważnie traktowane przez urzędników.

Nie wiem, jak w innych miastach, ale w Zielonej Górze impreza zacznie się o godzinie 18:30 na placu Bohaterów Westerplatte. Stamtąd udamy się do Parku Tysiąclecia, gdzie odbędzie się pozostała część imprezy. Przejazd jest w pełni legalny i eskortowany przez policję, tak więc w tej honorowej przejażdżce ulicami miasta może wziąć udział każdy, bez względu na wiek.

Warto też wspomnieć, że najprawdopodobniej w czasie tej imprezy po raz pierwszy zobaczymy w naszym mieście rowerowe patrole policji :) Ostatnio się właśnie zastanawiałem, dlaczego taka komórka jeszcze nie powstała w naszym mieście, a tu czytam newsa o Masie Krytycznej i widzę taką miłą niespodziankę :)

Po dojechaniu do Parku Tysiąclecia na uczestników czekają takie atrakcje, jak pokaz rowerowych tricków, losowanie roweru, biesiada, rozdawanie przez policję odblasków oraz znakowanie rowerów. Więcej o imprezie możecie poczytać tutaj.

Ja na pewno wezmę udział w tej imprezie, a Ty?

W końcu sport, to zdrowie – i to nie tylko dla mnie, ale też dla mojego psa, który od kilku dni towarzyszy mi w czasie rowerowych wycieczek po okolicznych lasach.

Niestety mój psiak do najgrzeczniejszych nie należy (mimo prób behawiorystycznego wychowywania zalecanego przez Jen Fennel w książce „Zapomniany język psów”), dlatego też musiałem zastosować urządzenie zwane Springerem, które pozwala przypiąć psa do roweru w dosyć bezpieczny sposób. Wygląda to mniej więcej tak:

Pies przypięty do roweru za pośrednictwem takiego urządzenia biegnie w pewnej odległości od roweru i nie ma możliwości wsadzenia  łba między szprychy, czy łap pod koła. Dzięki zastosowanej sprężynie są też ładnie amortyzowane wszystkie szarpnięcia i nagłe zatrzymania (jak by psiakowi zachciało się coś powąchać w czasie jazdy;).

Urządzenie fajne, ale zdecydowanie nie warte swojej ceny. W internetowym sklepie Karusek można kupić wyżej pokazany Springer za 194zł, co jest moim zdaniem śmieszną kwotą za kawałek rury ze sprężyną. I właśnie dlatego postanowiłem zmontować takie urządzenie samemu, dużo niższym kosztem.

Składając własną wersję Springera miałem trzy założenia:

1. Urządzenie musiało być łatwo demontowalne
2. Musiała istnieć amortyzacja nagłych szarpnięć
3. Całość kosztów musiała się zamknąć w kilkunastu złotych

Zanim znalazłem rozwiązanie idealne, przetestowałem kilka różnych rozwiązań. Były one troszeczkę tańsze od ostatecznego projektu, ale niestety nie wytrzymywały pod naporem mojego psa. Wystarczyło jedno silniejsze szarpnięcie i pałąk zginał się jak szpilka.

Obecna i raczej już ostateczna wersja mojego Springera wygląda następująco:

Konstrukcja jest solidna, łatwo demontowalna i nawet estetyczna :) Całość została przymocowana do siodełka takim śmiesznym czymś służącym (chyba) do łączenia rur. Nie pamiętam dokładnie, jak się to nazywało, ale w Castoramie kosztowało ~18zł :)

Oryginalnie ustrojstwo to było srebrne, ale przemalowałem je na czarno. W początkowych projektach stosowałem delikatniejsze mocowania, ale nie dawały sobie one razy z utrzymaniem pałąka w jednej pozycji (wystarczyło, że pies mocniej pociągnął i całość się okręcała wokół rury od siodełka).

Za pałąk posłużyła mi stalowa rura 1/2″, którą znalazłem w piwnicy. Niestety nie orientuję się, ile taka rura może kosztować w Castoramie, ale na pewno są to jakieś śmieszne pieniądze.

Na drugim końcu rury wywierciłem dosyć spory otwór, który ma dwa zastosowania:

Z jednej strony zaczepiłem szeklę, do której przyczepiona jest linka. W drugą część otworu wtykam śrubokręt, który służy jako dźwignia pozwalająca dobrze dokręcić/odkręcić rurę z mocowania :)

Sama linka jest oczywiście elastyczna i zastępuje sprężynę zastosowaną w oryginalnym Springerze. Za linkę razem z szeklą dałem coś około ~5zł. Na drugim końcu linki przyczepiłem zwykły karabińczyk pozwalający jednym ruchem ręki przypiąć/odpiąć psa.

Urządzenie spisuje się wyśmienicie :) Trzeba jedynie uważać, żeby psiak nie obiegł któregoś drzewa ze złej strony. My akurat jeździmy głównie po szerokich leśnych drogach, więc takiego ryzyka nie ma. Muszę jeszcze tylko oduczyć psiaka ciągnięcia roweru ;) Tracę całą przyjemność z jazdy rowerem, jak w ogóle nie trzeba pedałować ;) Jednak bym wolał, żeby Tuszek biegł grzecznie obok roweru dostosowując się do mojego tempa jazdy. Teraz wygląda to tak, że przez pierwsze 5 minut ciągnie jak szalony, a dopiero potem dostosowuje się do mojej jazdy.

Póki co pokonujemy małe dystanse jadąc umiarkowanym tempem, ale z czasem będziemy je wydłużać. Nie chcę psa zbytnio forsować zanim nie nabierze kondycji.

A teraz uciekam pojeździć trochę z moim futrzakiem ;) Przez ten rower znowu zacząłem zaniedbywać swojego drugiego bloga :D Pozdrawiam!